ساعت سرویس دهی خطوط قطارشهری ۳۱ شهریور تغییر نمی‌کند نصب آبخوری سنگی طرح ایرانی-اسلامی در ۴۵ نقطه پرتردد مشهد رییس شورای اسلامی شهر مشهد: خدمت جهادی را سرلوحه کار خود قرار دهیم «شهرما» در خدمت مردم مشهد برنامه جامع برای توسعه محله‌های حاشیه شهر مشهد خانه‌های تاریخی مشهد جانی تازه می گیرند واکسیناسیون دانش‌آموزان مشهد در انتظار تامین واکسن نایب رئیس شورای اسلامی شهر مشهدمقدس: طرح موضعی اراضی فتح‌آباد تا ۳ ماه آینده آماده می‌شود ساکنان باقی‌مانده در بافت پیرامونی حرم مطهر باید حفظ شوند فاز اول پروژه رودپارک مشهد آماده بهره‌برداری است پرواز‌های شرکت هواپیمایی العراقیه از مشهد لغو شد (امروز ۲۸ شهریورماه ۱۴۰۰) طرح «ممنوعیت سفر به مشهد» در پایان ماه صفر روی میز ستادملی کرونا روح زندگی از مشهد قدیم رخت بر بسته است روایتی از فعالیت مراکز شبانه تزریق واکسن کرونا برای کاهش مبتلایان راه اندازی نخستین تور راهیان نور شهدای ترور کشور با محوریت مشهد گفتگو با حسن موحدیان، در مورد مهم‌ترین اولویت‌ها و رئوس برنامه‌های شورای ششم مشهد مشهد در محاصره گردوغبارهای شرقی و غربی فصل همدلی و همیاری مدیریت شهری کتیبه توصیه مقام معظم رهبری در مورد احیای توس رونمایی شد ساعت فعالیت ناوگان اتوبوسرانی مشهد تغییر می‌کند
خبر فوری
کمی آغوش برای کبوتران سپید

طلا در مس

  • کد خبر: ۶۶۷۷۸
  • ۲۱ ارديبهشت ۱۴۰۰ - ۱۲:۴۱
طلا در مس
امید مافی  - روزنامه نگار
پیام می‌دهید؛ با عشق. آرزو می‌کنید با کسی که دوستش دارید، وسط عرصات کرونا سراسر جهان را قدم بزنید. چه فرقی می‌کند مرگ از نمای دور سراغتان را بگیرد یا از نمای نزدیک، مهم این است که باران بیاید. دنیا را مه بردارد و شما بی اسب و بی چتر و بی ماسک با کسی که دوستش دارید، طولانی‌ترین پیاده روی جهان را گز کنید و دلیلی برای زندگی در این روز‌ها که نفس کشیدن هم حوصله می‌خواهد، پیدا کنید.

پیام می‌دهید. تمام بافت‌های بدنتان از فرط دلشوره می‌تپد. زیر پوستتان قیامتی است. یک حس غریب گلبهی دور مرد بودنتان می‌تند. زیر لب می‌گویید نفرین به این همه سال و ماه که بی تو گذشت! در پوست خودتان نمی‌گنجید و دارید دنبال پوست اضافی می‌گردید. ضرباهنگ ناموزون باد می‌پیچد میان پوچی لحظه هایتان.
پیام می‌دهید، اما نه تیک آبی می‌خورد و نه جوابی می‌رسد که دستکم، حکم پاشویه را برای جسم تب آلودتان داشته باشد. آن کسی که برایش بی دلیل و ناگهان تب کرده اید، آن طرف آنلاین است، اما انگار نه شما را می‌بیند و نه می‌شنود. پلک نمی‌زنید. نفس هم نمی‌کشید. لعنت می‌کنید. نفرین می‌کنید. بخت ناکوک خود را به یک پیام جگری رنگ گره می‌زنید، اما آن طرف کسی که آنلاین است، نه سین می‌کند و نه جواب می‌دهد و نه شانه‌ای بر سر ژولیده رفاقت می‌کشد.

زندگی گاه این گونه است. در اوج خوش باشی احساس می‌کنید جگرتان دارد می‌سوزد و دلتان مدام چنگ می‌خورد. بعد تازه به تنهایی خود پی می‌برید و با مردمک‌های پرکلاغی تان در دامن ژنده سرنوشت، اشک می‌ریزید. ضجه می‌زنید. با مویه می‌آمیزید و در کنار تمام راه‌ها و بیراهه‌ها دنبال خنک‌ترین سایبان می‌گردید؛ سایبانی که گاهی به شکل مرگ درمی آید، به شکل سدر و کافور، به شکل خاک سردی که دور خود پیچیده اید.

از تیک آبی خبری نیست. تلفن هم زنگ نمی‌خورد.‌ای لعنت به هرچه تماس است که می‌تواند قدی را خم کند، شانه‌ای را بشکند و سینه‌ای را آکنده از بغض کند!
تنهای تنهای تنها در خیابانی به بلندای یک آه، قدم می‌زنید. به پیام سین نشده و رگ‌های برزمین چکیده عشق فکر می‌کنید.
ناگهان سرتان را بالا می‌گیرید و چشمتان به گنبد طلایی می‌افتد. به چند کبوتر که امشب، مست‌تر از تمام شب‌ها بال بال می‌زنند. انگار دلخواه‌ترین ناخواسته دنیا وجودتان را لبریز از شوقی غریب کرده است. بغض می‌کنید و بی هوا برای کبوتران کمی آغوش می‌ریزید. دیگر تنها نیستید. یک نفر دارد در دوردست می‌خواند:‌ای حرمت ملجأ درماندگان...
ارسال نظرات
نام:
ایمیل:
* نظر:
دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تائید توسط شهرآرانیوز در سایت منتشر خواهد شد.
نظراتی که حاوی توهین و افترا باشد منتشر نخواهد شد.
پربازدید
{*Start Google Analytics Code*} {*End Google Analytics Code*}