آزاده چشمه سنگی
آخرین مطالب آزاده چشمه سنگی
مشهد این روزها مادر است
مشهد شبیه به یک مادر باتجربه که بارها از پس میهمانیهای بزرگی برآمده، باز هم انگار شب قبل از موعد، از نماز صبح به آن طرف خوابش نمیبرد. آدمها یکی یکی دارند به خانه اش نزدیک میشوند.
خوش به حال پیادههای پل طویریج
از بین الحرمین که خارج میشدیم و چند قدم راسته بازار را جلو میآمدیم، بعد پل طویریج به سمت شارع العباس، کوچهای بود که ما را از سیل شلوغی خیابان به سکوت امن یک اتاق سه د رچهار خالی پناه میداد.
عکسهایی که گذرنامهاند
حالا دیگر سفر به آنجایی رسیده که قدمها روی زمین کشیده میشود. صورتها از آفتاب تند عراق گُر گرفته و نفسها میان هرم گرمای مرداد، به دیوارههای خشک گلو میزند و بالا میآید.
روایتی برای حسین
چندروزی بیشتر به روز چهلم باقی نمانده. زمان برای آنهایی که هنوز کوله پشتی هایشان توی کمدهای خانه دارد خاک میخورد، مثل برق و باد میگذرد، درست خلاف آنهایی که مرز را رد کردهاند.
برای مادر شهید امرالله امیری که این روزها با شنیدن اخبار جنگ، داغ دلش دوباره تازه شده است| یک تیر و دو جان
روی سبزترین نقطه از نقشه ایران، حوالی شرجی و شالیزار و شبنم، پیرزنی دارد روزها را با خیال جوان سفرکرده اش سر میکند و سال هاست خود را به ندانستن زده و به روی خودش نمیآورد که دیگر آن پاره تنش به خانه برنمی گردد.
آن مساحت آبی، خاک ماست
هیچ چیزی عوض نشده. هیچ چیز تغییر نکرده. هنوز هم نبرد حتی اگر به آبها کشیده شود، غیورمردان سپیدپوشی در نوار جنوبی کشور هستند که با سینهای ستبر برابر آماج بی رحمانه حملات دشمن بایستند.
«ن» مثل ناو، مثل «نیلماه»
میگویند «نیلماه» به دنیا آمده. نیلماه دختر یکی از شهدای ناو دناست. حالا او به دنیا آمده و من میتوانم مادرش را از لحظه پذیرش بیمارستان تصور کنم.
نویسنده ما خداست
روزی روزگاری یکی از نزدیکترین آدمهای زندگیام پیش از آنکه ببینمش، روی تختی شبیه به تختهای بیمارستان بقایی اهواز خوابیده بود.
مشهد عزیز بود و عزیزتر شد
خاک مشهد، میزبان پیکر مردی شده که هنوز بعد از آن بدرقه تاریخی، خیلیها رفتنش را باور نمیکنند، مگر اینکه پایشان به مشهد برسد، بروند سمت حرم، رد رواق دارالذکر را بگیرند.
امان از دل جاماندهها
آخرین باری که این طور احساس جاماندن داشتم، آن اولین اربعینی بود که هشتماهه باردار بودم. مینشستم پای صفحه تلویزیون و عین آدمهایی که توی شلوغی دنبال کسی میگردند، هی رد قدمهای زوار را دنبال میکردم.
دستی که نماد ایستادگی و مقاومت بود
آدم فقط وقتی احساس پیروزی و غرور و شعف دارد، دست هایش را مشت میکند و به آسمان میکوبد.
جای خالی پدر امت
محرمهای پیش از این را اصلا به زحمت خاطرم هست. مثل کودکی که توی خانه پدری، غرق نعمت و آسایش و رفاه بوده و هیچ نمیدانسته چقدر خوشبخت است.
ایرانی ها، وارث عادتهای مادرانه
هنوز مادرهای بسیاری به موازات تلویزیونها مینشینند و برای سربلندی نام ایران دعا میکنند و ما امیدوارانه، دلخوشیم به معجزهای.
تو کجا بودی، درخت؟
محرم امسال با تمام محرمهایی که از سر گذراندهایم فرق میکند. دلمان چینی بند خورده است. به یک اشاره، ترک تازهای برمی دارد. کاش یک نفر به گوش روضه خوانها برساند امسال با ملاحظه بیشتری مقتل بخوانند.
پیرغلام شب پنجم
خاصیت عجیبی دارد این ۱۰ شب اول محرم. آدم از در خانه که بیرون میزند، هرشب نگاهش روی سوژههای خاصی قفل میشود.
مَن ذا الذی خضّبک بدمائک؟
من از بعد آن لحظات ناب توی بیمارستان، از همان حال خوش بعد از زایمان، دلم شور شب سوم را میزد. میدانستم دیگر معنای روضهها برایم عوض خواهد شد.
هرخانه، یک تکیه
روز اول محرم تمام خانههایی را که منتظر آمدنش هستند، از حفظم. با چشم خیال وارد هرکدام که بشوم میتوانم تصور کنم همین حالا، همین امروز، روی کدام دیوار، چه کتیبهای آویزان شده است.
آرامش قبل از طوفان
هنوز خبری از کتیبههای سیاه بلند بالا نیست. هنوز خادمها از بالای نیم طبقه ها، آن پارچههای سنگین عزا را آویزان نکردهاند. هنوز ته ماندههای شادی غدیر از لای گل کاریهای گوشه وکنار صحن ها، احساس میشود.
۱ بعدی
دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تائید توسط شهرآرانیوز در سایت منتشر خواهد شد.
نظراتی که حاوی توهین و افترا باشد منتشر نخواهد شد.