آزاده چشمه سنگی
آخرین مطالب آزاده چشمه سنگی
جریان آرام زندگی
او می‌نشست و نگاه می‌کرد و توی نگاهش غم داشت. دلش می‌خواست دوباره بلند شود و برایمان تدارک ببیند. من از اندوه توی چشم‌های مادرجان فهمیدم او احساس می‌کند دیگر مفید نیست. دلم می‌خواست یک جوری به او بگویم حضور او از جریان زندگی ما کم نشده، او فقط کمی آرام‌تر از گذشته است.
روی امواج بی خبری
یک کلیپ طنز، یک مصاحبه خبری یا یک قطعه موزیک ویدئو، حواسمان را برای چندثانیه از جنگ و حواشی اش دور می‌کند، اما در هر حال جنگ همچنان ادامه دارد.
من زنده‌ام
خانوادهای منتظر چشم به صفحه گوشی و تلفن خانه، همان اندازه نگران‌اند که آدم‌های دهه ۶۰ دلواپس بودند. انتظار، با شکل جنگ‌ها عوض نمی‌شود. همیشه کسی در آدرس گیرنده منتظر نشسته تا جنگ تمام شود و کسی به خانه برگردد.
شب‌های شیشه‌ای
چسب‌ها عموما برای چسباندن چیز‌های درهم شکسته استفاده می‌شود. برای نگه داشتن. برای باقی ماندن. اما یک جا بود که چسب‌ها قبل از شکستن، چسبانده می‌شدند.
برای روز مبادا
کنسرو‌ها حافظه عجیبی دارند. هیچ چیز از بیرونشان پیدا نیست. مثل یک راز سر به مهر که قرار است طعم و بافت و بوی مخصوص به خودشان را در قوطی پنهان کنند.
یک آسمان ناخوانده
می‌گویند لحظه اول که موج انفجار کسی را می‌گیرد، بلندترین صدا، صدای سکوت است. صدای یک سوت ممتد که انگار قرار نیست جایی تمام شود.
یک حضور و هزار نگاه
گاهی یک اتفاق یا یک حادثه، آدم‌ها را در مرکز چیزی دور هم جمع می‌کند؛ آدم‌هایی که هیچ کدام یکدیگر را نمی‌شناسند، اما برای دقایقی حول محور یک قاب مشترک کنار هم می‌ایستند تا ببینند آخرش چه می‌شود.
راضیه فدایی از بهترین روز‌های زندگی‌اش با شهید مهدی سورچی روایت می‌کند
راضیه فدایی نوزده‌ساله بود که آگاهانه تصمیم گرفت با یک جانباز ازدواج کند، اما نه کسی را می‌شناخت، نه خواستگاری در کار بود و نه حتی می‌دانست قرار است چه کسی وارد زندگی‌اش شود.
با هم از این روز‌ها هم عبور می‌کنیم
زن‌ها هرکدام به شیوه‌ای خودشان را به زندگی بند می‌کنند. هر کس یک‌جوری بلد است حواس خودش را از فکر و خیال‌های هرروزه پرت کند.
قصه پولی که آب رفت
یادم هست عصر یک روز خنک تابستانی بود. پسرم حوالی دوماهگی داشت روی دست‌های پدرش در هوا تکان می‌خورد و در اوج درد‌های شکمی شیون می‌زد.
بوی مهر برای پدر و مادر‌ها هم اضطراب آور شد!
من و بیشتر هم کلاسی هایم، دفتر‌هایی شبیه به هم داشتیم و آن معدود دانش آموز‌هایی که دفتر سیمی داشتند، انگار از یک سیاره دیگر آمده بودند. هیچ خانوادهای خودش را مکلف نکرده بود حتما دفتر سیمی تهیه کند. این یک اصل پذیرفته شده برای بچه‌ها بود.
وصال در حوالی قدس
درست وسط چارچوب ورودی صحن قدس ایستاده. پوشیده در یک چادر آبی روشن که با نگین‌های سفید و مروارید‌های ریز و درشت، تزیین شده بود.
در نکوهش یک زندگی چهارقسطه
خرید‌های نسیه‌ای که حالا جزئی از فرهنگ معاملات جامعه شده. قسط‌هایی که مثل حرف‌های نزده، روی هم جمع می‌شود و آخر ماه شبیه به یک خشم فشرده شده، توی حساب‌های بانکی منفجر می‌شود
تولد یک ستاره نامیرا
می‌گویند ستاره‌ها در سیاهی مطلق آسمان متولد می‌شوند؛ جایی در دل ابر‌های متراکم، ذرات غبار فشرده می‌شوند، حرارت می‌گیرند، داغ می‌شوند، می‌سوزند و ناگهان به یک توده نور تبدیل می‌شوند.
ضیافت خون
عروس دارد در میانه یکی از زیباترین رؤیا‌های زندگی‌اش لبخند می‌زند. به رد حنا روی دست‌هایش نگاه می‌کند و گاهی خیال می‌کند تمام اینها رؤیاست. رؤیایی که ناگهان با شلیک یک موشک پاره می‌شود.
محمدآقا، صحن گوهرشاد است
محمدآقا از تمام ایران، به صحن گوهرشاد شبیه‌تر است. مهربان. صمیمی. صبور. زیبا و امن.
آن سه سرو راست قامت
تیتر خبر کوتاه بود. بدون هیچ توضیح اضافی: «سه جوان ارتشی ناو لاوان پس از شش ماه اسارت و دوری به داراب بازگشتند.» چند ثانیه‌ای به آن سه چهره جوان توی تصویر نگاه می‌کنم. سه سرو راست قامت رعنا.
یک دریا و هزار رود
می‌شود تصور کرد آن گعده نورانی گرم و گیرایی را که توی مرکز توجهات، پنجمین ستاره خاندان علی (ع)، امام جعفر صادق (ع) نشسته باشد و از درودیوار آن مجلس، نور و کلمه و دانش ببارد.
این ساحل، ۵ سال پیش دریا بود
سفر‌های شمال توی خانه ما، همیشه یک مقصد مشخص داشت. ما جایی جز مجتمع تفریحی ورزشی شرکت نفت در محمودآباد نمی‌رفتیم.
قبرستان لوازم خانگی
کم کم دارد انباری به قبرستانی برای لوازم خانگی تعمیرپذیر تبدیل می‌شود. مثل بیماری که اگر هزینه‌های درمانش جور می‌شد، از دست نمی‌رفت.
۱ بعدی
دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تائید توسط شهرآرانیوز در سایت منتشر خواهد شد.
نظراتی که حاوی توهین و افترا باشد منتشر نخواهد شد.