آزاده چشمه سنگی
آخرین مطالب آزاده چشمه سنگی
یک حضور و هزار نگاه
گاهی یک اتفاق یا یک حادثه، آدمها را در مرکز چیزی دور هم جمع میکند؛ آدمهایی که هیچ کدام یکدیگر را نمیشناسند، اما برای دقایقی حول محور یک قاب مشترک کنار هم میایستند تا ببینند آخرش چه میشود.
راضیه فدایی از بهترین روزهای زندگیاش با شهید مهدی سورچی روایت میکند
راضیه فدایی نوزدهساله بود که آگاهانه تصمیم گرفت با یک جانباز ازدواج کند، اما نه کسی را میشناخت، نه خواستگاری در کار بود و نه حتی میدانست قرار است چه کسی وارد زندگیاش شود.
با هم از این روزها هم عبور میکنیم
زنها هرکدام به شیوهای خودشان را به زندگی بند میکنند. هر کس یکجوری بلد است حواس خودش را از فکر و خیالهای هرروزه پرت کند.
قصه پولی که آب رفت
یادم هست عصر یک روز خنک تابستانی بود. پسرم حوالی دوماهگی داشت روی دستهای پدرش در هوا تکان میخورد و در اوج دردهای شکمی شیون میزد.
بوی مهر برای پدر و مادرها هم اضطراب آور شد!
من و بیشتر هم کلاسی هایم، دفترهایی شبیه به هم داشتیم و آن معدود دانش آموزهایی که دفتر سیمی داشتند، انگار از یک سیاره دیگر آمده بودند. هیچ خانوادهای خودش را مکلف نکرده بود حتما دفتر سیمی تهیه کند. این یک اصل پذیرفته شده برای بچهها بود.
وصال در حوالی قدس
درست وسط چارچوب ورودی صحن قدس ایستاده. پوشیده در یک چادر آبی روشن که با نگینهای سفید و مرواریدهای ریز و درشت، تزیین شده بود.
در نکوهش یک زندگی چهارقسطه
خریدهای نسیهای که حالا جزئی از فرهنگ معاملات جامعه شده. قسطهایی که مثل حرفهای نزده، روی هم جمع میشود و آخر ماه شبیه به یک خشم فشرده شده، توی حسابهای بانکی منفجر میشود
تولد یک ستاره نامیرا
میگویند ستارهها در سیاهی مطلق آسمان متولد میشوند؛ جایی در دل ابرهای متراکم، ذرات غبار فشرده میشوند، حرارت میگیرند، داغ میشوند، میسوزند و ناگهان به یک توده نور تبدیل میشوند.
ضیافت خون
عروس دارد در میانه یکی از زیباترین رؤیاهای زندگیاش لبخند میزند. به رد حنا روی دستهایش نگاه میکند و گاهی خیال میکند تمام اینها رؤیاست. رؤیایی که ناگهان با شلیک یک موشک پاره میشود.
محمدآقا، صحن گوهرشاد است
محمدآقا از تمام ایران، به صحن گوهرشاد شبیهتر است. مهربان. صمیمی. صبور. زیبا و امن.
آن سه سرو راست قامت
تیتر خبر کوتاه بود. بدون هیچ توضیح اضافی: «سه جوان ارتشی ناو لاوان پس از شش ماه اسارت و دوری به داراب بازگشتند.» چند ثانیهای به آن سه چهره جوان توی تصویر نگاه میکنم. سه سرو راست قامت رعنا.
یک دریا و هزار رود
میشود تصور کرد آن گعده نورانی گرم و گیرایی را که توی مرکز توجهات، پنجمین ستاره خاندان علی (ع)، امام جعفر صادق (ع) نشسته باشد و از درودیوار آن مجلس، نور و کلمه و دانش ببارد.
این ساحل، ۵ سال پیش دریا بود
سفرهای شمال توی خانه ما، همیشه یک مقصد مشخص داشت. ما جایی جز مجتمع تفریحی ورزشی شرکت نفت در محمودآباد نمیرفتیم.
قبرستان لوازم خانگی
کم کم دارد انباری به قبرستانی برای لوازم خانگی تعمیرپذیر تبدیل میشود. مثل بیماری که اگر هزینههای درمانش جور میشد، از دست نمیرفت.
با تو در عهدیم تا صبح ظهور
سروشکل صاحبان عزا پس از چهل روز از درگذشت عزیزانشان، هیچ شباهتی به روز خاک سپاری ندارد. همه در لباسهای آراسته و ظاهری مرتب، میزبان مراسمی آراماند. دیگر خبری از آن شیونهای دردناک نیست.
چند روز پس از چهل و هشتم
همیشه اربعین که تمام میشود، وقتی توی خیابانهای کربلا قدم میگذاری، بقایای موکبهای حوالی حرم پیداست، اما از آن بیشتر، تردد زائرهایی است که هنوز به خانه برنگشتهاند.
برای ۳ خلبان ایرانی اسیر در جنگ ۴۰ روزه | آبی امیدوار و ابر سنگین انتظار
برای جوادصالحی، عبدالمجید دشتیان و عمران بهروشیان، ۳ خلبان ایرانی جنگ ۴۰ روزه که خبر زنده بودن و اسارت آنها در قطر، به تازگی منتشر شده است.
مشهد و میزبانی این ایام
شهر، اما انگار هنوز شبیه به یک میزبان باحوصله، آدمهای زیادی را در خانهها و حسینیهها و مسافرخانهها جا داده است. این را از چهره آدمهای غریب توی پیاده روها میفهمی.
روضهای که پل بود به کوچه پس کوچههای مدینه
ما تمام آن سه روز آخر ماه صفر را با حال و هوای روضههای آن خانه خو گرفته بودیم. خاطره بافته بودیم. از روی آن فرشهای سه د رچهار رفته بودیم مدینه. رفته بودیم پشت در خانه رسول ا... (ص).
عطر نان شیرمال یک موکب خانگی
دهه آخر صفر برای ما همان روزهایی است که بچه هایمان توی دست و پای بزرگ ترها سه روز تمام بازی میکنند، خدمت میکنند، عشق میکنند و خاطراتی از ایام چهل و هشتم توی سرشان ضبط میکنند.
۱ بعدی
دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تائید توسط شهرآرانیوز در سایت منتشر خواهد شد.
نظراتی که حاوی توهین و افترا باشد منتشر نخواهد شد.