مدال‌های نیایش

محسن زکریا - قبل از اینکه به سراغ این گزارش و یافتن سوژه‌ای برای آن بروم به این فکر می‌کردم که چگونه می‌شود برای همه مشاغل یا شخصیت‌ها روزی را تعریف کرد؟ آیا برای همه نسل‌ها ،همه شغل‌ها ،همه شخصیت‌ها و همه انسان‌های روی زمین روز خاصی تعریف شده است؟ و چگونه می‌شود برای هر نسل و شخصیتی یک روز مناسبتی و مرتبط را نامگذاری کرد، به این نتیجه رسیدم بهترین نامگذاری همین روز دختر بوده است. در دوره‌ای که دختران در عرصه‌های مختلف هنرهای مختلفی را از خود نشان می‌دهند چگونه می‌شود برای هر کدام از این هنرها یک روز را تعریف کرد؟ و یا اینکه دختری که در چند حوزه حرفی برای گفتن دارد چگونه در روزهای مختلف حرف از توانایی‌های مختلفش بزند؟
در این گزارش با یکی از دختران توانمند منطقه در حوزه ورزشی به گفت‌وگو پرداختم که شاید روز دختر برای او بیشتر از یک روز باشد. روزی به تعداد همه‌توانمندی‌هایی که یک دختر دارد.
نیایش، دختر 10 ساله و محجوب خانواده مجیدی است. امسال راهی کلاس پنجم می‌شود و جزو افراد مستعد ورزشی در منطقه و شهر مشهد محسوب می‌شود. این افتخار نصیبش شده که در سال‌های اخیر به رشته‌های ورزشی مختلف پا بگذارد و مدال‌های مختلفی را به گردن بیاویزد.
نیایش که به تازگی همانند هم سن و سال‌هایش تحصیل را برای 3ماه تعطیل کرده است، در کنار ورزش استعداد قرآنی برجسته‌‎ای هم دارد و برای تحصیل و دانشگاهش از اکنون نقشه راهش را ترسیم کرده است. البته نقش راه او کمی متفاوت است، چرا که به مانند دوستانش فکر نمی‌کند، نه به دنبال خلبانی است، نه به دنبال پزشکی و مهندسی. او یک هدف نزدیک به علاقه‌اش ترسیم کرده است و دوست دارد روزی تحصیلات ارشد و دکتری را در رشته تربیت‌بدنی بگذراند، همان رشته‌ای که در امور ورزشی آن استعداد فوق‌العاده‌ای دارد.
نیایش مجیدی از سن 5سالگی وارد دنیای جذاب ورزشی‌اش شده و در ابتدا با تشویق خانواده‌اش راهی رشته ژیمناستیک شده و زیر نظر مربی‌اش معصومه محمدی موفقیت‌هایی را کسب کرده است. 5سال رشته ژیمناستیک را ادامه داده و توانسته است در این رشته که آمادگی جسمانی بالایی را طلب می‌کند موفقیت‌هایی کسب کند. او تا قبل از رسیدن به سن 9 سالگی موفق شده است تمام موفقیت‌های ممکن در این رشته در مشهد را کسب کند. یک مدال طلا، یک مدال نقره و 3 مدال برنز سهم نیایش مجیدی از حضورش در مسابقات ژیمناستیک مشهد رده سنی9 سال در مشهد، بوده است.
اما این فقط بخشی از افتخارات نیایش در یک رشته ورزشی است. نیایش از هشت سالگی در کنار ژیمناستیک، حضور در رشته سخت و پرفشار تکواندو را نیز تجربه کرده است. دلیل انتخاب تکواندو این بوده که دوست داشته است رشته‌های با هیجان و انرژی بالا را امتحان کند.
نیایش مجیدی در رشته تکواندو پس از گرفتن کمربندهای سفید و زرد، کمربند سبز را هم گرفته است و دور نمی‌بیند روزی را که بتواند کمربند مشکی در مسابقات ببندد، البته اگر مصدومیت‌ها به او اجازه و فرصت این را بدهند.
این دختر ورزشکار منطقه 11 در رشته تکواندو با یک بدشانسی بزرگ روبه‌رو شده و مجبور شده است در 9 سالگی رشته تکواندو را به دلیل مصدومیت و به توصیه پزشکان رها کند، اما این پایان کار دختر پر انرژی منطقه 11 در زمینه‌های ورزشی نیست، چرا که او یاد گرفته است چنانچه دری به رویش بسته شد دری دیگر برای خودش بگشاید.
پس از مصدومیت در رشته تکواندو نیایش مجیدی راهی رشته فوتسال شده است تا بار دیگر توانایی‌های خودش را در یک رشته دیگر به رخ بکشد.
به نظر نیایش در هر رشته‌ای وارد شده به خاطر آمادگی و تلاش زیادش به این نتیجه ‌رسیده که این رشته همان راه موفقیت اوست. البته این به معنی موفق نشدن او در رشته قبلی نیست، بلکه او تلاش دارد استعداد واقعی خود را در زمینه‌‎‌های مختلف بسنجد.
نیایش مجیدی در مسابقات فوتسال هم در استان خوش درخشیده است تا نشان دهد علاوه بر اینکه در رشته‌های انفرادی موفق است، در رشته‌های تیمی هم حرف برای گفتن دارد. او در مدت فوتسالیست شدنش یک مدال طلا و برنز استان را بر گردن آویخته است تا حالا در یک رشته توپی هم صاحب افتخار باشد.
او نشان داده که یک استعداد ورزشی بالقوه است و امیدوار است بتواند در رشته ورزشی که استعداد برتری دارد برای کشورمان در عرصه‌های بین‌المللی افتخار کسب کند و پرچم عزیز کشورمان را بالا ببرد. امیدوار است مصدومیت‌های یکی، دو سال اخیر دیگر گریبان‌گیر او نشود تا بتواند در ورزش همه استعدادش را به نمایش بگذارد. او در این راه ممنون پدر و مادرش است و گمان می‌کند در سایه حمایت و توجه آن‌ها می‌تواند افتخارات بزرگی کسب کند.