ماجرای سوءقصد به سعید طوسی در مشهد چه بود؟ ارائه گزارش بنیاد شهید به مجلس درباره شهدای جنگ ۱۲ روزه در هفته آینده میزبانی حرم مطهر رضوی از ۳۵۰۰ زائر افغانستانی در دهه پایانی صفر نخستین مدرسه فصلی «فلسفه اخلاق» در مشهد برپا می‌شود بخش بین الملل بنیاد امام رضا(ع) به زودی تقویت می‌شود معاون سازمان حج: بیش از ۵ میلیون نفر در نوبت اعزام به عمره مفرده هستند درباره «سید مجتبی حسینی»، نویسنده کتاب «حضرت سکینه (س)؛ اسطوره ادب و عرفان» رفاقت با امام رضا (ع) کلید بهار معنویت | چگونه اندوخته‌های معنوی ماه محرم و صفر را حفظ کنیم؟ آغاز نهادینه‌سازی فرهنگ نماز از مدارس تاکید بر طرح و تصویب قوانین در راستای ایجاد زیرساخت‌های مربوط به مساجد نگهداری تابلوی تمثال امام رضا(ع) در موزه آستان قدس رضوی تکذیب شد تلاش برای تحقق مسجد تراز اسلامی | فعال‌سازی ۲۰ هزار مسجد در طرح «محراب» حکم شرعی آموزش شعبده چیست؟ مسجد جمکران میزبان هیئات مذهبی در روز شهادت امام حسن عسکری(ع) ساماندهی شعب موسسات قرآنی سراسر کشور تا پایان سال ۱۴۰۴ مدیرکل بنیاد شهید خراسان‌رضوی: خدمات شهرداری مشهد برای اشاعه نام شهدا بسیار ارزشمند است تاریخچه‌ای از توسعه حرم امام رضا علیه‌السلام در عصر «وزیرنظام» در دوره قاجار خودتان را بزنید به آن راه آقا! خورشید، پشت این پنجره است عنایت خاص امام رضا (ع) به شیخ حبیب‌ا...
سرخط خبرها

بر آنچه از دست رفته افسوس مخور

  • کد خبر: ۱۶۳۷۱۵
  • ۲۳ ارديبهشت ۱۴۰۲ - ۱۳:۴۹
بر آنچه از دست رفته افسوس مخور
نام، نان و قدرت و زرق و برق‌ها که یکی دو تا نیستند. هر چه بزرگ‌تر می‌شویم، ترس از دست دادن‌ها بزرگ‌تر می‌شوند.

تا به حال کودکی را دیده‌ای که برای بادکنک دستش از ذوق، به هوا می‌پرد و نخ بادکنک را سفت توی مشتش می‌گیرد که مبادا رها شود و از دستش بدهد، اما نسیمی ناغافل بادکنک را از دست کودک می‌رباید و می‌برد.

بعد بغض می‌ماند و دو چشم خیس و رد بادکنکی که توی هوا گم می‌شود. حکایت ما هم شبیه همین تجربه کودکانه است. فقط هر چه بزرگ‌تر می‌شویم تعداد بادکنک‌های زندگی مان بیشتر می‌شوند و نخ هر کدام را محکم‌تر توی دست هایمان نگه می‌داریم که مبادا از دست بروند.

نام، نان و قدرت و زرق و برق‌ها که یکی دو تا نیستند. هر چه بزرگ‌تر می‌شویم، ترس از دست دادن‌ها بزرگ‌تر می‌شوند. درست شبیه کودکی‌ها به چیزی دل می‌بندیم که به نسیمی ممکن است از دستمان رها شود و از دست برود.

به همه چیز‌هایی که هرگز ضمانتی برای همیشگی بودن آن وجود ندارد. به همه دل بستگی‌های بی ثباتی که ممکن است تقدیر از دستمان بگیرد و آه و حسرتش را بر دلمان بگذارد، اما اغلب به جای درک همان لحظه‌هایی که در آن زیست می‌کنیم و لذت بردن از همان دقایقی که از نعمتی برخورداریم به جاودانگی و حفظ آنچه موقتی است می‌اندیشیم یا حسرت آنچه را که از دست داده ایم می‌خوریم.

حال آنکه قرار دنیا به جاودانگی نیست. قرار دنیا زیستن میان به دست آوردن و از دست دادن است.

آدمی در این میان حکایت مسافری را دارد که می‌تواند از مسیر لذت ببرد، اما خوب می‌داند که در هیچ ایستگاه این سفر توقفی همیشگی ندارد.

از این رو لحظاتی را به رنج، دقایقی را به خوشی، فرصتی را برای شهرت و تجربه‌ای را در انزوای از دست دادن‌ها ممکن است پشت سر بگذارد. فقط کافی است در اندوه‌ها و در خوشی‌ها یاد همان کودکی بیفتیم که نسیمی بادکنکی را از دستش می‌ستاند و اندکی بعد حسرت از دست دادنش را با خوشی ساده دیگری از یاد می‌برد.

خداوند متعال در فرازی از آیه ۲۳ سوره حدید می‌فرماید: «لِکَیْلَا تَأْسَوْا عَلَى مَا فَاتَکُمْ وَلَا تَفْرَحُوا بِمَا آتَاکُمْ، بر آنچه از دست شما رفته است اندوهگین نشوید و به [سبب]آنچه به شما داده شده است شادمانى نکنید.»

گزارش خطا
ارسال نظرات
دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تائید توسط شهرآرانیوز در سایت منتشر خواهد شد.
نظراتی که حاوی توهین و افترا باشد منتشر نخواهد شد.
پربازدید
آخرین اخبار پربازدیدها چند رسانه ای عکس
{*Start Google Analytics Code*} <-- End Google Analytics Code -->