برترین و بهترین بانوی عالم امکان

 در زمانه‌ای که دختر موجب ننگ و غضب خانواده بود و موجودی به نام زن در نزد مردم خرافه‌پرست و کوردل هیچ ارج و بهایی نداشت، خدای عز و اعلا به بهترین بنده خویش، یعنی وجود پاک حضرت ختمی مرتبت محمد (ص) ارزشمندترین و پاک‌ترین هدیه‌اش حضرت صدیقه کبری زهرای اطهر (س) را بخشید.

دختری که برخلاف آداب و رسوم آن‌زمان نه‌تن‌ها موجب سرافکندگی و شرمساری خانواده نبود، بلکه به فرموده ختم و اکمل پیامبران الهی، حضرت محمد مصطفی (ص)، عزت، سرافرازی و شادمانی را برای آن حضرت و جامعه آن عصر و زمانه به ارمغان آورد.

فاطمه مادر پدرش بود.  وجود مبارک حضرت فاطمه از بدو طفولیت همراه و همگام پدر بزرگوارشان بود. آن بانوی بزرگوار در غم و شادی، تنگی و فراخی معیشت، یار و مونس همیشه رسول بی‌مثال اسلام بودند.

در تاریخ می‌خوانیم روزی که پدر گران‌قدرشان را در مسجد الحرام به باد دشنام و آزار بدنی گرفتند، فاطمه پاک و اطهر در عین خردسالی با فاصله کمی ناظر و تماشاگر همه این ماجرا بود و سپس به همراه پدر به خانه بازگشت و دیگر اینکه هنگام سجده پیامبر اکرم (ص) در مسجد الحرام دشمنی نادان شکمبه گوسفندی را بر سرشان زد و در این زمان فاطمه خردسال خود را به پدر رسانید و صورت پدر را از آلودگی پاک و با دست‌های کوچکش آن حضرت را نوازش کرده و به خانه باز آورد.

مردم که همیشه این دختر مهربان را در کنار پدر قهرمان و تنهایش می‌دیدند که چگونه پدر را پرستاری می‌کند و می‌نوازد و در سختی‌ها با همه وجودش، سخنش و رفتار معصومانه و مهربانش آن بزرگوار را تسلی می‌بخشد، به او لقب ام‌ابیها، مادر پدرش، می‌دهند.

فاطمه همسر بزرگ‌مرد عالم علی (ع) بود. فاطمه (س) با علی (ع) بزرگ شد و سرنوشت، زندگی این دو را از کودکی به‌گونه‌ای خاص به هم گره زده بود. هردو با جاهلیت پیوندی نداشته‌اند و بر قلب هایشان نوری بی مثال تابیده بود.
هر دو از نخستین سال‌های عمر در طوفان بعثت رشد کرده‌اند و در زیر نور وحی روییده‌اند. فاطمه خود را وقف پیامبر (ص) کرده است.

فاطمه زمانی که همسر علی (ع) می‌شود دستاس می‌کند، نان می‌پزد و در خانه کار می‌کند و بار‌ها او را دیده‌اند که از بیرون آب می‌آورد، اما هیچ گاه دم از خستگی نمی‌زند، زیرا خود را یاور همسر خویش می‌داند.

در آخر کلامی از دکتر علی شریعتی که فاطمه را این‌گونه وصف می‌کند «از شخصیت فاطمه گفتن بسیار دشوار است.
تصویر سیمای او را پیامبر (ص) خود رسم کرده بود و او را در کوره‌راه‌های سختی و فقر و مبارزه و آموزش‌های عمیق و شگفت انسانی خویش پرورده و ناب ساخته بود. او مظهر یک دختر در برابر پدر، مظهر یک همسر در برابر خویش، مظهر یک مادر در برابر فرزندانش، مظهر یک زن مبارز در برابر زمانش و سرنوشت جامعه‌اش، مظهر خوب‌بودن تمامی زن‌های عالم و فاطمه، فاطمه است.»