یک لقمه کتاب

از قدیم گفته‌اند سنگ بزرگ نشانه نزدن است، امروزه هم برای برخی افراد شاید بتوان گفت؛ « کتاب بزرگ و قطور نشانه نخواندن است.» کتاب مثل غذاست، مگر می‌شود بدون غذا روزی را سپری کرد، اگر فردی آن‌قدر گرفتار است که نمی‌تواند سر سفره‌ای پربرکت با انواع خوراکی‌ها و آشامیدنی‌ها بنشیند، چاره‌ای ندارد برای ادامه حیات خود به لقمه‌ای کوچک بسنده کند. کتاب‌ها هم این گونه‌اند، اگر افراد آن‌قدر گرفتارند که نمی‌توانند کتابی مفصل را در دست بگیرند و آن را از با بسم‌ا... تا نون والضالین بخوانند و از آن بهره ببرند، چاره‌ای ندارند جز آنکه برای تغذیه روحشان به کتاب‌های کوچک جیبی که مانند یک ‌لقمه کوچک اما مغذی هستند، پناه ببرند اما چه رستوران باشکوهی برای تغذیه روح بهتر از کتابخانه‌ها؛ کتابخانه‌هایی همچون کتابخانه آیت‌ا... قزوینی در محله محمدآباد که مملو از کتاب‌های لقمه‌ای خوشمزه‌ است و به‌ویژه در ایام فراغت تابستان منتظر خوانندگانی است که بر سر سفره‌ خویش میهمانشان کند.
کتاب‌هایی که چون کوچک‌اند، حمل و نقلشان آسان است و چون کوتاه‌اند در کمترین مجال مانند صف اتوبوس، زمان آشپزی، هنگام پخش آگهی بازرگانی، قبل از خواب و خیلی از زمان‌های این‌چنینی قابل‌خواندن و قورت داده شدن هستند. پس هر چه زودتر دست به کار شوید و مثل من که کتاب « همه‌جا، خانه من» را قورت داده‌ام، کتابتان را قورت بدهید.
می‌خواهم تجربه‌ام از این لقمه لذیذ را با شما به اشتراک بگذارم و از آن بگویم. چگونگی رفتار با آب‌وهوا، خاک، فضای سبز، حیوانات، راه‌ها و جاده‌ها، انرژی‌ها و ابزارهای کاری و امکانات زندگی از مباحث اصلی مطرح‌شده در کتاب «همه‌جا، خانه من» است. در بخشی از کتاب می‌خوانیم، فرمول استفاده صحیح از راه و جاده از دیدگاه اسلام «توسعه به همراه مراقبت منهای سد معبر» است. توسعه می‌تواند معانی مختلفی داشته باشد، یک معنایش ساخت‌وساز جدید است، یک معنایش مجهزترکردن راه‌های فعلی و ارتقای آن‌هاست و معنای دیگرش توسعه امنیت و نظافت است.
مراقبت‌کردن از راه‌ها یعنی از بین بردن هر چیزی که در راه‌ها موجب آزار و اذیت مردم است. امنیت، نظافت و ازبین بردن موانع همگی جزو مراقبت از راه‌هاست. و اما امان از این سد معبر! امان از این خانه‌ها، مغازه‌ها و ساختمان‌هایی که در کوچه‌ها و خیابان‌ها مسیر را تنگ کرده‌اند و عقب‌نشینی نمی‌کنند! امان از این‌هایی که بر سر راه‌ها بساط می‌کنند و راه را بند می‌آورند! امان از این‌هایی که در وسط خیابان یادشان می‌افتد مسافر سوار یا پیاده کنند. همه این‌ها جزو سد معبر است و به فرموده پیامبر عزیزمان، حضرت محمد(ص) که می‌فرمایند: کسی که سد معبر کند و مانع عبور رهگذران شود از رحمت خداوند به دور است. سد معبر و آسیب‌زدن به راه‌ها و بستن راه مردم و موجبات آزارشان را فراهم‌کردن نیز گناه است، حواسمان باشد با گناه راه رحمت خداوند را سد معبر نکنیم. «همه‌جا خانه من: شرح رفتار شما با محیط‌زیست» اثر حسین سلیمانی. لقمه‌ای بود که چند وقت پیش آن را نوش جان کردم.