کاریکاتور، هنر ثبت اسناد تاریخی تصویری است

محمدحسین نیرومند، کارتونیست و طراح مشهدی در گفت‌و‌گو با شهرآرانیوز در خصوص حضور هنرمندان در کنار مردم و اجتماعات خیابانی اظهار کرد: اگر از شما بپرسم وقتی خرمشهر آزاد شد چه حسی داشتید، می‌گویید من نبودم، اما شما می‌توانید با وجود اینکه در آن زمان نبودی عکس‌هایش را ببینید و تا حدی آن را درک کنید. آن عکس‌ها کمک می‌کند وقتی خرمشهر آزاد شد شما ببینید مردم چگونه جشن گرفتند و چه کردند؛ بنابراین یکی از کارکرد‌های هنر این است که می‌تواند این زیبایی حضور مردم که این روز و شب‌ها در خیابان خلق کردند برای نسل آینده به نمایش بگذارد.

نیرومند که از ابتدای جنگ تحمیلی سوم تاکنون سعی کرده آثار متعددی در قالب کاریکاتور خلق کند درباره آنها توضیح داد: از زمان ابتدای جنگ با خود عهد کردم که هر روز اثری درباره اتفاقات و اخبار آن روز تولید کنم البته برخی روز‌ها موفق به این کار نشدم. امروز که بیش از ۹۰ روز از آغاز جنگ رمضان گذشته، یک مجموعه کاریکاتور داشتم که تا امروز تعداد آن به بیش از ۴۰ اثر رسیده است.

در ادامه حتما بخوانید خواننده مشهدی: حضور در صحنه شرط شنیده شدن حرف است

نویسنده کتاب طنز مصور افزود: تلاش می‌کنم روزشمار جنگ را در قالب کاریکاتور به تصویر بکشم و لحظات جنگ را به صورت نمایشگاه به مردم نشان بدهم چرا که معتقدم تمامی این تحولات را می‌توان در عرض چند دقیقه با زبان هنر به مردم نشان داد.

نیرومند در توضیح هدف خود تاکید کرد: به واسطه هنر کاریکاتور، می‌توان اسناد تاریخی تصویری را ثبت کرد. تلاش می‌کنم تعداد آثار را به ۵۰ برسانم تا پس از آن نمایشگاه آثار برپاشود.

این هنرمند در پاسخ به سؤالی درباره هنر انقلابی و لزوم حضور هنرمند در کنار مردم و جمهوری اسلامی ایران ابراز کرد: در ذات هنر، این نگاه انقلابی وجود دارد؛ یعنی هنری که متکی به پیام باشد. ما هنر‌هایی داریم که ترغیب‌گر احساس هستند، ولی بعضی از هنر‌ها احساس را توأمان با منطق روایت می‌کنند، چنین روایت هنری، اصیل است و رویکرد انقلابی دارد.

نیرومند با انتقاد از برخی هنرمندان که نسبت به مسئله جنگ رمضان و حضور مردم بی‌تفاوت عمل کردند تصریح کرد: اینکه برخی از دوستان و هنرمندان ما نسبت به این حوادث بسیار مهم تاریخی بی‌تفاوت باشند مایه تاسف است. هیچ‌گاه حق اینگونه آشکار نبوده و باطلی مثل ترامپ یا اپستین روشن و واضح وجود نداشته است. علاوه بر این، یک جنایتکار جنگی به نام سازمان ملل که در ظاهر باید مدافع حقوق بشر باشد، اما با شیاطین روزگار علیه ایران متحد شده است و صف‌آرایی حق و باطل کاملا مشخص است. حال در چنین فضایی، هنرمندان موضع حق‌گرایانه نداشته باشند نمی‌توان آنها را هنرمند مردمی و انقلابی نامید.