سید جوانی است. عبا هم بر تن ندارد و این یعنی از اعضای برگزارکننده اجتماع است. نفس نفس میزند از اعلام خبر و جمله را که تمام میکند، جمعیت فریاد میکشند، «الله اکبر» میگویند و شعف از چشم هایشان لبریز میشود. خبر کوتاه است: خبر آمده رهبر جوان ایران عزیزمان، حضرت سیدمجتبی حسینی خامنهای، به صورت ناشناس حدود نیم ساعت در این مکان مقدس یعنی میدان شهدا حضور داشتهاند و نظاره گر تکبیرگفتن و پرچم گردانی مردم بودهاند. خبر، خبر حیرت آوری است. وجد را به جان میریزد و شعف را مهمان رگهای آدمی میکند؛ اما به چه قیمتی؟ قابل درک است که این خبر خون تازهای به رگهای مردم شجاع و پای کار ما میریزد.
قابل درک است که میدانهای دیگر هم از شنیدن این خبر، حضور و تجمعشان را بیشتر میکنند. قابل فهم است که دوست داران و مشتاقان آن حضرت از هم نفسی در یک میدان با ولی امرشان احساس غرور میکنند. اما باز هم سؤال این است: به چه قیمتی.... من دور ارادت و هیجان و دوست داشتن این سید جوان عزیز و مردم میدان میگردم و درک میکنم که اعلام این خبر در میدان، اعلام یک لحظه تاریخی، چیزی نیست که به راحتی بتوان از آن گذشت، اما باید به چیزهای دیگر هم فکر کرد.
رهبر عزیزمان قبلا هم در پیام هایشان فرموده بودند که در میدان کنار مردم هستند و بارها تجربه شیرین میدان را داشتهاند و چه بسا در میادین دیگر و شهرهای دیگر هم حضور پیدا کردهاند و کنار مردم بودهاند، ولی باز هم با کمال ارادت به اهالی میدان و خیابان دارهای عزیز، اعلام میکنم: برادران و خواهران عزیزم، کمی صبر و کمی درایت.
در موقعیتی این گونه که نفوذ بیداد میکند و ما از همه سو با دشمنی مواجهیم که از هوش مصنوعی و مکان یابی و فرکانس سنجی صدا ریزترین حرکات ما را زیر نظر دارد، اعلام این خبر کار درستی است؟ فکر نمیکنید با اعلام این خبر، همه ماشینها و گوشیهای آن اطراف و رفت وآمدشان به هوش مصنوعی بسیار پیشرفتهای که فقط در اختیار دشمن است، داده شود و به یک الگوریتم رفتاری و حرکتی آدمها دست پیدا کند و کار را برای محافظان عزیز و جان برکف ایشان و همچنین بقیه نیروهای امنیتی دشوارتر کند؟
یادمان باشد ما در حساسترین وضع ممکن هستیم. ما در همه عرصههایی که فکرش را هم نمیکنیم، در حال جنگیم؛ از بهانههای واهی کشورهایی که با آنها مراوده مالی و اقتصادی داشتیم و الان سنگ اندازی میکنند بگیرید تا جنگ اقتصادی و روانی و رسانهای و دریایی و دیجیتال که در همه این میادین سربازان و پاسداران این مرز و بوم در حال حراست و نگاهبانی هستند و در خلوت و جلوت هم همه حملهها در حال رصدکردن و دفع هستند و جوگیر شدنهایی این گونه فقط زحمات این عزیزان را چندبرابر میکند.
این مردم در طول این چند دهه که از انقلاب عزیزمان میگذرد، بارها با حضورشان، با بذل و بخشش مال و جان و فرزند و زندگی شان، نگذاشتهاند پرچم این سرزمین بر خاک بیفتد و اعلام این سید عزیز هم قطعا از سر عمد یا جهالت یا زبانم لال از سر افشای اخبار محرمانه نبوده است. یقین دارم که از سر صدق بوده و ارادت و تزریق روحیه به مردم میدان شهدا، اما باز هم باید از پیغمبر عقل و درایت یاری جست و مراقبت کرد. این سید عزیز همه کس ماست. باید مراقبش باشیم.