پاسداشت واقعی پرستاران؛ از شعار تا عمل

هفته پرستار فرصتی برای پاسداشت تلاش انسان‌هایی است که با دانش، تعهد و دلسوزی در خط مقدم مراقبت از سلامت مردم ایستاده‌اند؛ اما قدردانی واقعی از این قشر، فراتر از تبریک‌های مناسبتی است و باید در بهبود شرایط کار، تأمین معیشت و تحقق حقوق قانونی آنان نمود پیدا کند.

پرستاران از حلقه‌های اصلی زنجیره درمان‌اند و تلاش پزشکان و دیگر اعضای کادر سلامت، بدون نقش مؤثر آنان در مراقبت از بیماران و تداوم روند درمان، به نتیجه مطلوب نمی‌رسد. پرستاری، فقط یک وظیفه حرفه‌ای و قانونی نیست، بلکه مسئولیتی انسانی است که با مهر، صبوری و دلسوزی همراه می‌شود. تقارن روز پرستار با نام و یاد حضرت زینب (س)، نماد صبر و مسئولیت‌پذیری در روز‌های دشوار عاشورا، بر اهمیت این حرفه می‌افزاید. 

با این حال، پاسداشت مقام پرستار زمانی معنا پیدا می‌کند که احترام به این قشر در عمل و در زندگی روزمره آنان نیز دیده شود. کمبود نیروی انسانی و محدودیت منابع در نظام سلامت، گاه بار مضاعفی بر دوش پرستاران شاغل می‌گذارد. شیفت‌های سنگین، کشیک‌های شبانه، بی‌خوابی و فشار مستمر کاری، در کنار مسئولیت‌های خانوادگی و تربیت فرزند، دشواری این حرفه را دوچندان می‌کند. 

نمی‌توان از پرستاران انتظار خدمت‌رسانی مطلوب و مستمر داشت، اما شرایطی فراهم نکرد که بتوانند با آرامش خاطر به وظیفه خود عمل کنند. پرداخت بموقع کارانه‌ها، اصلاح حق شیفت و متناسب‌سازی حقوق و مزایا با سختی کار و مسئولیت حرفه‌ای پرستاران، امتیازی اضافی نیست؛ ضرورتی برای حفظ کیفیت خدمات درمانی و صیانت از سرمایه انسانی کشور است.

تأخیر در پرداخت مطالبات و ناکافی‌بودن دریافتی‌ها، بسیاری از پرستاران را به‌سمت شغل دوم و سوم سوق می‌دهد؛ فعالیت‌هایی که گاه ارتباطی با تخصص و رسالت حرفه‌ای آنان ندارد. روی آوردن برخی نیرو‌های متخصص به حوزه‌هایی مانند خدمات زیبایی را نیز باید در همین چارچوب بررسی کرد.

مسئله، انتخاب افراد نیست؛ بلکه شرایطی است که می‌تواند نیروی آموزش‌دیده را از جایگاه تخصصی خود دور کند. مهاجرت پرستاران نیز هشداری جدی برای نظام سلامت است. کشور برای تربیت نیروی متخصص، سال‌ها هزینه و سرمایه‌گذاری می‌کند؛ اما هنگامی که امنیت شغلی، آینده اقتصادی و امکان یک زندگی متعارف فراهم نباشد، کشور‌های دیگر از نیروی آموزش‌دیده ما بهره‌مند می‌شوند، بی‌آنکه هزینه اصلی تربیت او را پرداخته باشند. 

عشق به وطن و مردم، بسیاری از پرستاران را به ماندن ترغیب می‌کند، اما نمی‌توان انتظار داشت این تعهد برای همیشه جایگزین حقوق عادلانه و شرایط شایسته زندگی شود. حفظ سرمایه انسانی کشور، نیازمند اقدام عملی و اصلاح ریشه‌ای مشکلات معیشتی است.

از این رو، بازنگری در نظام پرداخت و رفع نابرابری میان کارکنانی با تحصیلات، سابقه و مسئولیت مشابه در دستگاه‌های مختلف، ضرورتی انکارناپذیر است. پرستارانی که در شرایط دشوار، بحران‌ها و حتی روز‌های جنگ در کنار دیگر نیرو‌های خدمت‌رسان حضور دارند، باید متناسب با سختی و اهمیت کار خود از حقوق و مزایای عادلانه برخوردار شوند. این مسئولیت بر عهده دولت و مجلس است و نیازمند همکاری و اراده مشترک این دو نهاد است.

در ادامه حتما بخوانید تعرفه پرستاری باید اصلاح شود | سهم سلامت از درآمد کشور به ۴ درصد رسیده است

ما نمایندگان نیز پیگیری کارشناسی ناترازی حقوق و مزایا را از جمله مسائل مهم می‌دانیم و معتقدیم باید برای اصلاح این وضعیت، برنامه‌ای عملی تدوین شود. توجه به تأمین نیاز‌های اولیه زندگی، امکان تهیه یا اجاره مسکن و دسترسی به تسهیلات متعارف نیز باید بخشی از این برنامه باشد. حتی می‌توان با برنامه‌ریزی مناسب، زمینه تأمین زمین و مسکن برای کارکنان را فراهم کرد تا فشار هزینه‌های مسکن بر دوش آنان کاهش یابد. 

اگر منابع محدود است، باید برای توزیع عادلانه امکانات برنامه‌ریزی کرد تا کارکنان با شرایط و مسئولیت‌های مشابه، از فرصت‌های منصفانه برخوردار باشند. بسیاری از مشکلات موجود با تصمیم‌گیری منسجم، بررسی کارشناسی و همکاری دستگاه‌های مسئول قابل پیگیری و اصلاح است. هفته پرستار باید فرصتی برای عبور از قدردانی‌های زبانی و حرکت به سوی تصمیم‌های عملی باشد. 

پرداخت بموقع کارانه‌ها، اصلاح حقوق و مزایا، تأمین امنیت شغلی و فراهم کردن امکان زندگی آبرومندانه، مصادیق واقعی احترام به پرستاران است. حفظ پرستار در نظام سلامت، فقط با توصیه به تعهد و عشق به وطن ممکن نیست؛ این ماندگاری به عدالت در پرداخت، حمایت عملی و به رسمیت شناختن شأن حرفه‌ای آنان وابسته است.

پاسداشت پرستار، پاسداشت سلامت مردم است.