به گزارش شهرآرانیوز، نمایش باورپذیر زندگی در فضا یکی از چالشهای اصلی ساخت فیلمهای علمیتخیلی است؛ بهویژه زمانی که بازیگر باید در شرایط بیوزنی حرکت کند و تمام حرکات بدنش طبیعی به نظر برسد. در فیلم «پروژه هیل مری» نیز گروه تولید برای رسیدن به چنین نتیجهای، ترکیبی از روشهای عملی فیلمبرداری و جلوههای بصری دیجیتال را به کار گرفت.
پل لمبرت، ناظر جلوههای بصری برنده جایزه اسکار، در جریان کنفرانس ویو در تورین توضیح داد که شبیهسازی بیوزنی از مهمترین چالشهای تولید این فیلم بوده است. به گزارش ورایتی هند در ۱۸ اکتبر ۲۰۲۶، گروه سازنده در ابتدا استفاده از هواپیمای مخصوص پروازهای بیوزنی را بررسی کرد؛ روشی که با انجام مانورهای خاص، شرایط گرانش نزدیک به صفر را برای مدت کوتاهی ایجاد میکند.
با این حال، ابعاد دکور سفینه فضایی و پیچیدگیهای صحنهها، استفاده از این روش را دشوار کرد. در نهایت، رایان گاسلینگ صحنههای موردنظر را با کمک سیمهای نگهدارنده و یک مهار چرخان اجرا کرد تا حرکات بدنش در محیط سفینه شبیه حرکت در شرایط بیوزنی باشد.
پس از فیلمبرداری، نوبت به گروه جلوههای بصری رسید. اعضای این گروه سیمهای نگهدارنده را از تصاویر حذف کردند و در برخی صحنهها، موقعیت دستها، پاها و بالاتنه بازیگر را بهصورت دیجیتالی تغییر دادند تا حرکات او طبیعیتر و شناورتر به نظر برسد.
واقعگرایی علمی در طراحی فضای بیرونی نیز مورد توجه گروه سازنده بود. تیم جلوههای بصری برای ترسیم موقعیت ستارگان از دادههای مأموریت گایا متعلق به آژانس فضایی اروپا بهره گرفت و تصاویر را با شرایط نورپردازی و میزان نور دریافتی دوربین هماهنگ کرد.
شخصیت راکی، موجود بیگانهای که در طول داستان همراه قهرمان فیلم است، نیز با ترکیبی از عروسکگردانی عملی و تصاویر رایانهای ساخته شد تا حضور او در کنار شخصیت اصلی باورپذیرتر باشد.
پروژه هیل مری اقتباسی از رمان اندی ویر است و رایان گاسلینگ در آن نقش رایلند گریس، معلمی را بازی میکند که در مأموریتی فضایی برای نجات زمین قرار میگیرد. استفاده از روشهای عملی در کنار جلوههای بصری دیجیتال، از جمله تمهیداتی است که گروه سازنده برای انتقال تجربهای ملموستر از زندگی در فضا به مخاطبان در نظر گرفته است.