جستارنویسی

برای مکرمه شوشتری، نوشتن نه یک انتخاب ادبی، که راهی برای فهمیدن و زیستن بوده است. از علاقه به سینما و تئاتر تا تجربه‌ی کار در نشریات کودک و نوجوان، هر مسیر او را بیشتر به سمت روایت شخصی کشاند؛ روایتی که مرز باریکی میان ادبیات داستانی و واقعیت می‌سازد. در این گفت‌وگو از جستار و ادبیات مستند گفتیم، از اهمیت مسئولیت در نوشتن، و از اینکه چرا واژه‌ها اگر بدون شناخت به کار بروند، بیشتر غبار می‌آفرینند تا روشنایی.

یک جستارنویس می‌گوید: همیشه نوشتن یک پناهگاه امن برایم بود؛ مفری که از دوران دبستان با من همراه شد. قصه می‌نوشتم، قصه می‌خواندم و واقعاً از این کار لذت می‌بردم.

قالب «جستار» تقریبا هر موضوعی را برمی تابد: ادبی، فرهنگی، تاریخی، اجتماعی .... جستار سیاسی هم داریم.

لحظاتی که گاه عملا با زندگی‌نگاره شانه به شانه می‌شوند. مثل برشی از متن‌هایی درباره «تنبلی یا کتاب نخواندن» در کتاب «فقط روز‌هایی که می‌نویسیم.» که همگی بر حول یک محور و موضوع مشخص شده می‌چرخند و آن همان: «لذت نوشتن یا مشکلات آن» است.

جستار، نسخه تازه‌ای از نوشتن است که در میان مخاطبان کتاب محبوب شده است.

ناشران و نشریات به طرز محسوسی به جستار ادبی روی خوش نشان می‌دهند، کارگاه‌های جستارنویسی گرم است و گویا روز به روز دارد بر خیل مشتاقان جستار افزوده می‌شود.