آزاده چشمه سنگی
آخرین مطالب آزاده چشمه سنگی
«ن» مثل ناو، مثل «نیلماه»
میگویند «نیلماه» به دنیا آمده. نیلماه دختر یکی از شهدای ناو دناست. حالا او به دنیا آمده و من میتوانم مادرش را از لحظه پذیرش بیمارستان تصور کنم.
نویسنده ما خداست
روزی روزگاری یکی از نزدیکترین آدمهای زندگیام پیش از آنکه ببینمش، روی تختی شبیه به تختهای بیمارستان بقایی اهواز خوابیده بود.
مشهد عزیز بود و عزیزتر شد
خاک مشهد، میزبان پیکر مردی شده که هنوز بعد از آن بدرقه تاریخی، خیلیها رفتنش را باور نمیکنند، مگر اینکه پایشان به مشهد برسد، بروند سمت حرم، رد رواق دارالذکر را بگیرند.
امان از دل جاماندهها
آخرین باری که این طور احساس جاماندن داشتم، آن اولین اربعینی بود که هشتماهه باردار بودم. مینشستم پای صفحه تلویزیون و عین آدمهایی که توی شلوغی دنبال کسی میگردند، هی رد قدمهای زوار را دنبال میکردم.
دستی که نماد ایستادگی و مقاومت بود
آدم فقط وقتی احساس پیروزی و غرور و شعف دارد، دست هایش را مشت میکند و به آسمان میکوبد.
جای خالی پدر امت
محرمهای پیش از این را اصلا به زحمت خاطرم هست. مثل کودکی که توی خانه پدری، غرق نعمت و آسایش و رفاه بوده و هیچ نمیدانسته چقدر خوشبخت است.
ایرانی ها، وارث عادتهای مادرانه
هنوز مادرهای بسیاری به موازات تلویزیونها مینشینند و برای سربلندی نام ایران دعا میکنند و ما امیدوارانه، دلخوشیم به معجزهای.
تو کجا بودی، درخت؟
محرم امسال با تمام محرمهایی که از سر گذراندهایم فرق میکند. دلمان چینی بند خورده است. به یک اشاره، ترک تازهای برمی دارد. کاش یک نفر به گوش روضه خوانها برساند امسال با ملاحظه بیشتری مقتل بخوانند.
پیرغلام شب پنجم
خاصیت عجیبی دارد این ۱۰ شب اول محرم. آدم از در خانه که بیرون میزند، هرشب نگاهش روی سوژههای خاصی قفل میشود.
مَن ذا الذی خضّبک بدمائک؟
من از بعد آن لحظات ناب توی بیمارستان، از همان حال خوش بعد از زایمان، دلم شور شب سوم را میزد. میدانستم دیگر معنای روضهها برایم عوض خواهد شد.
هرخانه، یک تکیه
روز اول محرم تمام خانههایی را که منتظر آمدنش هستند، از حفظم. با چشم خیال وارد هرکدام که بشوم میتوانم تصور کنم همین حالا، همین امروز، روی کدام دیوار، چه کتیبهای آویزان شده است.
آرامش قبل از طوفان
هنوز خبری از کتیبههای سیاه بلند بالا نیست. هنوز خادمها از بالای نیم طبقه ها، آن پارچههای سنگین عزا را آویزان نکردهاند. هنوز ته ماندههای شادی غدیر از لای گل کاریهای گوشه وکنار صحن ها، احساس میشود.
به خاطر شومیز خامه دوزی گل دار
احساس میکنم این روزها، آن قسمت خیال پرداز و دست و دلباز و احساسی مغزم خاموش شده. انگار عوض آن توده چربی سفید توی جمجمه، یک مشت مهره چوبی چرتکه، ریختهاند توی سرم.
سکهای برای روز مبادا
هنوز جرعه اول چای نیم روزیام را نخوردهام که پیامک میآید: «تا آخر این ماه باید ۲۰۰ میلیون تومان برای اضافه رهن سال جدید جور کنم. چقدر میتونی بهم قرض بدی؟»
از خیمههایی که نیست برمی گردم
نشستهام روی فرشهای لاکی صحن پیامبراعظم (ص). کتابچه دعای عرفه حرم را گرفتهام روبه روی صورتم و آهسته آهسته از پشت پرده اشکهای بی هوا، عاشقانههای حسین (ع) را زیرلب خط میبرم.
بروید با هم بسازید
دنیا از زیر آن چادر سفید گل دار دیدن داشت. چیزی به چشم نمیآمد جز آن یک دست سجاده و مهر کربلا و گلهای سرخ کنار تسبیح فیروزه. جهان خلاصه شده بود به قبلهای که نوبت اقامه هیچ نمازی نبود.
روایتی از رواق کودک در صحن پیامبر اعظم (ص) | آبی، آفتابی و امن
شدهام مثل بچگی ها. مثل وقتهایی که با مادر میآمدیم حرم. حرم امام رضا (ع) از منظر یک کودک ۶، ۷ ساله، ته نداشت. یک عمارت باشکوهِ تمام نشدنی بود که میشد تا رمق توی پا هست، روی سنگ فرش هایش دوید و رسید به جایی که معلوم نبود.
حکایت دفترمشقهایی که باد ورق میزند
روایتی از این روزهای دانش آموزان که هر کجا پرچم ایران باشد، برایشان کلاس درس است.
او آمده بود تا برای همیشه بماند
یاد بودی برای رهبر شهیدمان که ۲۹ فروردین ۱۳۱۸ زاده شد تا پدر ایران باشد.
۱ بعدی
دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تائید توسط شهرآرانیوز در سایت منتشر خواهد شد.
نظراتی که حاوی توهین و افترا باشد منتشر نخواهد شد.