آزاده چشمه سنگی
آخرین مطالب آزاده چشمه سنگی
صاحب این عروسکها کجاست؟
نگاه به ساختمان ویران پشت سر که میاندازی هیچ معلوم نیست مسکونی بوده یا تجاری. میلگردها مثل موی پریشان دختربچهای که اول صبح بیدار شده باشد، از لابه لای بتنها بیرون زده.
لکههای سرخ ابدی
نگهداری و مراقبت از بیمارِ روی تخت بیمارستان، مثل نگه داشتنِ آب توی سینی، نازک و نگران کننده و حساس است.
ما، اهلی اندوه شبهای قدریم
آدم روزه دار، شب بیست و یکم که میشود، لقمههای افطار را نقلی برمی دارد که زودتر جمع کند برود آنجایی که تمام سال چشم انتظار آمدنش بود.
بازی عجیب «پانچ»
درباره نوزاد میمونی که این روزها در شبکههای مجازی بازیچه دست شرکتهای تبلیغاتی شده است.
دل تنگ آن سحرهای دور
توی این روزمرگیها و دوندگی ها، این سی روز زیبا، حواس آدم را از تمام دل شورهها پرت میکند. اصلا از همان «اللهم انی اسئلک...» دعای سحر، انگار یک نفر دست آدم را میگیرد چند پله از جایی که هست میکشاند بالاتر.
به بهانه یک ظرف حلوای ساده
تا امروز، هرچه احساس ناکافی بودن بود، از تغذیه بچهها و بازی با موبایل و تماشای کارتون میگرفتیم. حالا باید فکر کنیم چطور میشود دست گذاشت روی چشم و گوش بچهها تا نبینند، نشنوند و توی عالم بچگی خودشان، تحلیل نکنند این همه اخبار دلهره آور را.
هرکس امامرضای خودش را دارد
صبح با چشمهای نیمه باز برخلاف توصیه پزشکان، صفحه گوشی را باز میکنم و انگار که با خودم لج کرده باشم، یک راست میروم سراغ سرخط خبرها.
جای خالی یک کتیبه سبز
توی کاربرگ آخر هفته دخترک، زیر قسمت «فضائل اخلاقی» نوشته است: «امام حسین (ع) در کجا دفن شدهاند؟ کربلا.» میخواهند این آخر هفته را اختصاص بدهند به حسین شناسی برای دختربچههای پنجساله.
قسم به تسبیح مادرم
از اولین خط پررنگِ بیبیچک تا لحظه شنیدن گریه نوزاد؛ هر قدم از مسیر مادر شدن، او را بیش از همیشه به مادرش پیوند زد؛ پیوندی که نه زمان میشناسد و نه بلوغ و بزرگسالی.
زنی با تمام نقشهایش
از وقتی برگشتهام، آن یک جفت چشم خسته، اما قدرتمند توی گوشتفروشی را نمیتوانم از ذهنم پاک کنم. او هم یکی بود مثل پرشمار زنهایی که به قول امروزیها، انرژی زنانهاش پشت نقاب مسئولیتهای جورواجور اقتصادی و اجتماعی، پنهان شده بود.
پسری متولد «دارالحجه»
به شب نرسیده، دست خواهر بزرگترش را میگیریم میرویم حرم. انگار همین چند روز پیش بود بعد از آماده شدن جواب آزمایش، رفته بودم نشسته بودم روبهروی ایوان طلا و همه چیز را سپرده بودم دست خودش.
آرزو کن دخترم
آنچه در افکارم میگذشت یک طومار بلند از نشدنها و نرسیدنها بود و انگار سقف کوتاه آرزوهایمان هیچ راهی به کهکشانها نداشت. در یک ناامیدی غریب کلافه کننده به سر میبردم.
کاش سرما، بدون سرماخوردگی باشد!
فارغ از رنج بیماری و روند طولانی درمان، دیگر توی سبد خرید ماهیانه خانه، بیش از این جایی برای هزینههای پزشکی نیست. بیمههای لاغری که داریم، حریف ویزیت پزشک و داروهای داروخانه نمیشوند.
یک شیشه عطر قرمز
مناسبتها را جمع میشویم. میگوییم، میخندیم، اما هیچ کس نمیداند این مابین، خیلیها برای ابراز عشق و قدردانی از مقام پدر و مادر، چه چیزهایی را برای آن ماه از لیست خریدشان خط زدهاند.
یک پیمانه برنج، کمتر
من از همین فکرکردن به وعدههای هرروزه نهار و شام خستهام. از شمردن وعدههای چرخ کرده و خورشتی. از مراعات ذائقه همسر و بچهام. از اضطراب تهکشیدن رب و روغن و برنج. من شبیه به خیلی زنهای دیگرم.
همه چیز روبه راه است دخترم!
کاری به قیمت روز ماشینها ندارم. نمیدانم خانهها در هر نقطه شهر به متری چندمیلیون رسیده است. من فقط دارم تقلا میکنم روزها را جوری به شب برسانیم که آب توی دل دخترم تکان نخورد.
آ مثل آلودگی
دلتنگی دخترم را کلافه کرده. برای چندمین بار میپرسد: «پس کی دوباره برمیگردم پیشدبستانی؟» میگویم: «هروقت بارون بباره.» و او باز هم دعا میکند باران ببارد.
کتابخوانی از گذر بابالجواد (ع)
من یک تصویر پررنگ از کودکیام دارم که خاص چهارشنبههای زیارتی بود. مادر، دستم را میگرفت، یک روسری گلدار قرمز میکشید سرم، یک چادر سفید کشدار باشکوفههای ریز صورتی میگذاشت روی روسری و راه میافتادیم سمت ایستگاه اتوبوس بولوار قرنی.
۱ بعدی
دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تائید توسط شهرآرانیوز در سایت منتشر خواهد شد.
نظراتی که حاوی توهین و افترا باشد منتشر نخواهد شد.