پاک شدن از گناهان؛ اثر مراقبت دل‌سوزانه از بیماران
پیامبر خدا (ص) و اهل‌بیت (ع) با رفتار و گفتار خویش ارزش و اجر پرستاری از بیماران را آموزش داده‌اند.
پیامبر خدا (ص) و اهل‌بیت (ع) با رفتار و گفتار خویش ارزش و اجر پرستاری از بیماران را آموزش داده‌اند. امام جعفر صادق (ع) از پدران خویش، از امیرمؤمنان امام‌علی (ع)، نقل کرده‌اند که پیامبر خدا (ص) فرمود: «مَنْ سَعَی لِمَرِیضٍ فِی حَاجَةٍ، قَضَاهَا أَوْ لَمْ یَقْضِهَا، خَرَجَ مِنْ ذُنُوبِهِ کَیَوْمٍ وَلَدَتْهُ أُمُّهُ. فَقَالَ رَجُلٌ مِنَ الْأَنْصَارِ: بِأَبِی أَنْتَ وَأُمِّی یَا رَسُولَ اللهِ! فَإِنْ کَانَ الْمَرِیضُ مِنْ أَهْلِ بَیْتِهِ؛ أَوَ لَیْسَ ذَاکَ أَعْظَمَ أَجْرًا إِذَا سَعَی فِی حَاجَةِ أَهْلِ بَیْتِهِ؟ قَالَ: نَعَمْ؛ هرکه در راه کمک به بیمار و رفع نیاز او، سعی و کوشش کند، توفیق انجام و قضای حاجت او را پیدا کند یا پیدا نکند، از گناهانش همانند روزی که از مادر به دنیا آمده است، خارج می‌شود، پس مردی از انصار گفت: پدر و مادرم فدای شما باد؛ اگر بیمار از اهل‌بیت او باشد، آیا هنگامی‌که در رفع حاجت اهل بیتش سعی کند، اجر و پاداشش بزرگ‌تر نیست؟ امام گفت: آری.»
در این حدیث قدر و ارزش سعی و تلاش خالصانه و صادقانه و بی‌ریا و بی‌منت برای برطرف ساختن حاجت بیماران بیان شده است. اصل سعی در حاجت مریض مهم است. انگیزه الهی و قصد خدمت به بیمار در قضای حاجت وی، راهگشا و باارزش و دارای قداست است. هر زمانی که انسان با هدف خدمت به بیمار در کنار او و در مقام پرستاری او قرار می‌گیرد و حوائج پیرامونی و بیرونی وی را می‌بیند و می‌شنود و اقدام مقتضی انجام می‌دهد، به عبادت خدا مشغول است.
اگر اقدام مقتضی در رفع حاجت مریض انجام داد و با تمام توان سعی کرد، اما نتوانست نیاز و حاجت بیمار را برطرف کند، باز هم براساس راه مقدسی را که طی می‌کند، اجر و پاداش الهی خواهد داشت. اگر پرستار بیمار صادقانه تلاش کرد و بیمار خوب شد، همه خوشحال می‌شوند؛ بیمار و بستگان او و پرستاران همه شاد می‌شوند، اما اگر بیمار شفا نیافت و خوب نشد و حتی از دنیا رفت، پرستار مخلص به اجر الهی خود خواهد رسید. مؤمن، مکلف به تکلیف پرستاری و سعی در رفع نیاز و حاجت بیماران است و مأمور به نتیجه نیست.
نفس تلاش صادقانه در راه هدف مقدس، همکاری و خدمت به مریض و حرکت در راه رفع احتیاجات او، ارزشمند و مقدس و دارای پاداش است؛ چه در رفع حاجت توفیق یابد چه توفیق نیابد. باید تلاش در راه هدف مقدس رفع حاجت بیماران با تدبیر و قدرت انجام شود که نتیجه بدهد و حاجت برآورده شود. اما اگر به نتیجه نرسید، باز هم برای هدف مقدس و اقدام و سعی پاک و سالم خویش، سزاوار اجر و پاداش است.
براساس این حدیث، پاداش پرستاری از بیمار احباط عقاب است و موجب ریزش گناهان و پاک شدن پرستار می‌شود. انسان با پرستاری از بیمار از گناهان خارج می‌شود؛ مثل روزی که از مادر به دنیا آمده است. این نتیجه برای پاسداری بسیار بزرگ است. اجر پرستاری از بیماران از اهل‌بیت خویش، پدر و مادر و خواهر و برادر و سایر بستگان و فامیل از پرستاری عموم مردم، بزرگ‌تر است. این بیان پیامبر خدا (ص) انگیزه خدمت به بیماران را افزایش می‌دهد. بستگان انسان نباید در زمان بیماری تنها بمانند، بلکه انسان باید با نشاط بیشتری به پرستاری از آنان بپردازد.
ارسال نظرات
دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تائید توسط شهرآرانیوز در سایت منتشر خواهد شد.
نظراتی که حاوی توهین و افترا باشد منتشر نخواهد شد.
