روایت شهرآرانیوز از جنوب - صفحه 2

دشمن پل را هدف گرفت تا مسیر را قطع کند، اما راه متوقف نشد. این روایت ملتی است که هربار پس از ویرانی دوباره می‌سازد و با قدرت به مسیر خود ادامه می‌دهد.

در پی حملات اخیر ارتش تروریستی آمریکا برای ایجاد اختلال در مسیر‌های ارتباطی جنوب، گزارش‌های میدانی خبرنگار شهرآرانیوز از محور‌های منتهی به بندرعباس نشان می‌دهد که علی‌رغم تنش‌های موجود، جریان رفت و آمد خودرو‌ها در این جاده‌های استراتژیک بدون توقف و با سرعت معمول در جریان است.

جمعی از قهرمانان و ورزشکاران ملی کشور در اواخر فروردین ماه ۱۴۰۵ با حضور در مدرسه «شجره طیبه» میناب، همدردی خود را با خانواده‌های داغدار این فاجعه اعلام کردند؛ حضوری که بیش از هر چیز، روایت همبستگی ایران با مردمی بود که داغی بزرگ بر دل دارند. رنج و اندوه مردم میناب، تنها اندوه یک شهر نیست؛ زخمی است که قلب هر انسان آزاده‌ای را در هر نقطه جهان به درد می‌آورد. حالا در میان دیوار‌های مدرسه‌ای که هنوز نشانه‌های این جنایت ناجوانمردانه را در خود دارد، چهره‌های شناخته‌شده ورزش ایران حاضر شده‌اند تا شاید مرهمی هرچند کوچک بر رنج بزرگ خانواده‌های داغدار باشند. در این حضور صمیمانه، فرشته کریمی، آمنه محمودی، محمد عزت‌پور، جواد فروغی، ذبیح‌الله پورشیب، پری‌سادات باقری و نگار اسماعیلی حضور داشتند. این ورزشکاران با همت «مجمع مردمی ورزش کشور» به میناب سفر کردند تا در کنار خانواده‌های داغدار، یاد دانش‌آموزان شهید مدرسه شجره طیبه را گرامی بدارند و پیام همدلی و همراهی جامعه ورزش ایران را به مردم این شهر برسانند.

در حیاط مدرسه با یکی از دانش آموزان مدرسه رو به رو شدیم، دانش آموزی که وقتی موشک اول می‌خورد به مدرسه آنجا بوده، توصیفش از لحظه برخورد از واقعه توصیفی گیج و گم بود.

نوشتن از حادثه شجره طیبه میناب متوقف نمی‌شود، حتی اگر ننویسی قصه آدم‌ها ادامه دارد، وقتی یک نفر می‌میرد یا کشته می‌شود چقدر قصه و خط رابطه ناتمام می‌ماند. شهید شدن و یا مردن خط اتصال را به این جهان قطع می‌کند. هرکسی که از این وطن کم می‌شود تکه‌ای از ایران را با خودش به زیر خاک می‌برد.

«شهروز باوقار» همان‌جا نشسته؛ آرام، بی‌هیاهو، با صدایی که انگار از دل همین جزیره بیرون آمده. سه سال است که این‌جا زندگی می‌کند، اما نسبتش با هرمز چیزی بیشتر از یک «ساکن» است؛ شبیه کسی است که تصمیم گرفته در یک نقطه بایستد و بگوید: «من از این‌جا تکان نمی‌خورم.»

پنجاه روز از تجاوز آمریکا و رژیم صهیونیستی به مدرسه شجره طیبه در میناب می‌گذرد. با وجود گذشتن این ایام اما هنوز هم اندوه و عزا در مدرسه تخریب‌شده و مزار شهدای پاک این حادثه تروریستی پیداست. در پی حمله هوایی (شنبه، ۹ اسفند) به شهرستان میناب استان هرمزگان، دبستان «شجره طیبه» هدف قرار گرفت و ۱۶۸ نفر شامل دانش آموزان، کادر آموزشی و والدین دانش آموزان شهید شدند.

امروز از قلعه تاریخی میناب سردرآوردیم، جایی که تاریخش به سال‌ها قبل از اختراع موشک و کشف قاره آمریکا باز می‌گردد! جایی که در روزگاری رونق داشته که جهان مهربان‌تر بوده است، جایی که چنگیز‌ها و مغول‌ها هم دربرابر ظالمان این روزگار دستشان خالی‌تر بوده است.

روز دختر برای خانواده دانش‌آموزان مدرسه شجره طیبه میناب در سال ۱۴۰۵ همراه با مرور خاطرات شهدایشان است. شهیدانی که از پشت میز مدرسه با اصابت مستقیم موشک دشمن آمریکایی به شهادت رسیدند و در گلزار شهدای میناب ردیف کنار هم زیر سنگ‌قبرهایی خُرد آرام گرفته‌اند. خانواده‌هایی که بهت زده خاطرات هفته ها ٫ ماه ها و سال‌های گذشته را مرور می‌کنند!

رنج و غم مردم میناب تنها برای آنها نیست، هر آزاده‌ای در هرجای جهان که خبر این فاجعه ناجوانمردانه را شنیده اندوهگین شده، حالا جمعی از ورزشکاران و قهرمانان ملی و المپیک با حضور در مدرسه شجره طیبه میناب حاضر شدند تا شاید کاری کوچک برای رنج بزرگ پدران و مادران داغدیده باشند. فرشته کریمی، کاپیتان تیم ملی فوتسال بانوان، آمنه محمودی، مربی تیم ملی فوتسال، محمد عزت‌پور قهرمان قوی‌ترین مرد ایران، جواد فروغی، قهرمان المپیک، ذبیح‌الله پورشیب، کاپیتان تیم ملی کاراته، پری سادات باقری، بازیکن تیم‌ملی فوتسال ایران و نگار اسماعیلی قهرمان تکواندو ورزشکارانی هستند که با همت مجمع مردمی ورزش کشور برای عرض تسلیت به خانواده‌های داغدار میناب به آنجا رفته‌اند.

ما به عنوان مشاهده‌گر فهمی نداریم، ما دخیل در این تجربه نبوده‌ایم، ما فقط خبرها را خوانده‌ایم و تصاویر را دیده ایم… ما سوگ را با واسطه کلمات تجربه کرده‌ایم، ما هرچند اگر قصه پدری را بشنویم که می‌گوید چگونه پیکر فرزندش را از زیر آوار بیرون کشیده است، یا قصه مادربزرگی که می‌گوید فقط چند انگشت و ناخن از نوه‌اش به‌جا مانده و همان‌ها را به خاک سپرده است باز هم نمی توانیم این تجربه را توصیف کنیم. ما اما در داغ بچه‌های میناب در کنار خانواده‌های عزادار، هم سوگواریم و هم عزادار. داغ ۱۵۵ شهید در یک مدرسه، آن‌قدر بزرگ هست که ما را بدل کند به سوگوارانی همیشگی!

ما در داغ بچه‌های میناب درکنار خانواده‌های عزادار، هم سوگواریم و هم عزادار. ۱۵۵کشته در یک مدرسه، آن قدر بزرگ هست که ما را بدل کند به سوگوارانی همیشگی!

چهل‌وچند روز از داغ میناب گذشته است اما زمان همیشه خطی نیست، گاه دایره در دایره پیش می‌رود، سوگ با سوگ گره می‌خورد. داغ میناب این گونه است، هر روایت، هر سنگ مزار قصه‌ای است برای بیدار ماندن. آخرین جمعه فروردین ۱۴۰۵ گلزار شهدای بهشت زهرا(س) میناب حال‌وهوای دیگری داشت. آرامگاهی که بیش از ۱۶۰ شهید دانش‌آموز و معلم مینابی در آن آرمیده‌اند و حضور خانواده های شهدا و مردم، فضای آن را با احترام و سکوتی معنوی آمیخته است.

در جنوب ایران، در امتداد هرمزگان، شهری با پیشینه‌ای کهن، نخلستان‌هایی گسترده و مردمی که سال‌ها با نخل و نخلستان زیسته‌اند، قرار دارد؛ میناب. مسیر رسیدن به میناب از جاده‌هایی می‌گذرد که در میان نخل‌ها امتداد یافته‌اند؛ جاده‌ای که از دل تاریکی تونل‌ها عبور می‌کند و به روشنایی می‌رسد. اما در نقطه‌ای از همین مسیر، روایت تغییر می‌کند؛ جایی که یک شهر، فراتر از موقعیت جغرافیایی‌اش، در کانون توجه قرار می‌گیرد. این پرسش همچنان باقی است: چگونه شهری با چنین پیشینه و ویژگی‌هایی، در فهرست نخستین اهداف قرار گرفت؟ پرسشی که پاسخ آن، هنوز برای بسیاری روشن نیست. میناب همچنان در مسیر است؛ اما روایت آن، تازه آغاز شده است.

۵۰ روز از حمله وحشیانه آمریکا و رژیم صیهونیستی به مدرسه شجره طیبه میناب می‌گذرد، مدرسه ای که روزی پذیرای صدها دانش آموز پر امید بود حالا با غم و اندوه این داغ بزرگ دست و پنجه نرم می کند.

چهل‌وچند روز از داغ میناب گذشته است، اما زمان همیشه خطی نیست، گاه دایره در دایره پیش می‌رود، سوگ با سوگ گره می‌خورد. داغ میناب این گونه است، هر روایت، هر سنگ مزار قصه‌ای است برای بیدار ماندن.

رئیس جمعیت هلال احمر شهرستان میناب جز اولین افرادی بوده که پس از حمله به مدرسه شجره طیبه رسیده است. او می‌گوید: ما ۷۲ ساعت عملیات نجات انجام دادیم و متاسفانه در ۲۴ ساعت آخر هیچ چیز نیافتیم.

در اولین ساعات آغاز جنگ رمضان و تجاوز رژیم آمریکایی صهیونی به ایران در ۹ اسفند ۱۴۰۴، شهر میناب و مدرسه شجره طیبه مورد حمله موشکی قرار گرفت و ۱۶۸ دانش‌آموزان دختر و پسر بی گناه به شهادت رسیدند. امروز در چهلمین روز شهادت این کودکان، گوشه گوشه شهر میناب داغدار و عزادار است.