بوسهای تلخ بر مدالی که روزی طلا بود!
آقای پیاتزا، مدال نقره را میبوسیم اما کاش یادمان نرود که والیبال ایران سالها پیش برای طلا ساخته شده بود نه نقره!
به گزارش شهرآرانیوز، شاید اگر این عکس را چند سال قبل میدیدیم، باورش برایمان سخت بود. سرمربی تیم ملی والیبال ایران، مدال نقره آسیا را در دست گرفته و بر آن بوسه میزند، مدالی که حالا باید برایش خوشحال باشیم، اما راستش را بخواهید بیشتر از آنکه لبخند روی لب بیاورد، داغ دل والیبال ایران را تازه میکند.
نقره آسیا زمانی برای ایران نتیجهای بزرگ بود. اما والیبال ایران سالهاست که از مرحله «خوشحالی برای مدال» عبور کرده است. سالهایی که طلای آسیا سهم ایران بود و این ژاپن بود که برابر قدرت والیبال ایران زانو میزد. حالا، اما ورق برگشته است. ژاپن ششمین برد متوالی خود برابر ایران را جشن میگیرد و ما باید به نقرهای دلخوش باشیم که شاید گرانترین نقره تاریخ والیبال ایران باشد.
تلخی ماجرا فقط به فینال قهرمانی آسیا ختم نمیشود. ایران در مسیر رسیدن به فینال تیمهای آسیایی را یکی پس از دیگری با قدرت کنار زد، اما واقعیت این است که بخش مهمی از والیبال آسیا دیگر در اندازهای نیست که بتواند معیار واقعی سنجش ایران باشد. وقتی پای سهمیه المپیک در میان است، رقیب اصلی ایران ژاپن است، همان تیمی که حالا در ۱۰ بازی اخیر، ایران فقط یک بار توانسته آن را شکست دهد!
ایران فقط یک بازی تا سهمیه المپیک فاصله داشت. همین فینال مقابل ژاپن. برد در این مسابقه، هم طلای آسیا را به ایران میداد و هم مسیر حضور در لسآنجلس ۲۰۲۸ را هموار میکرد، اما حالا داستان کاملاً عوض شده است.
از اینجا به بعد، مسیر ایران برای رسیدن به المپیک شبیه عبور از هفتخوان رستم است. باید یا در جام جهانی جزو سه تیم برتر شود، سناریویی که در شرایط فعلی بیشتر به یک رؤیای بزرگ شبیه است! یا خودش را در جمع ۱۲ تیم برتر رنکینگ جهان قرار دهد، آن هم در شرایطی که رقبای قدرتمند دیگری نیز برای همین سهمیهها خواهند جنگید.
ایران امروز حوالی رتبه هجدهم دنیا قرار دارد و بالا رفتن شش پلهای در یک سال، آن هم در میان غولهای والیبال جهان، کار سادهای نیست. البته در ورزش همیشه جایی برای معجزه وجود دارد، شاید پیاتزا و شاگردانش واقعاً شقالقمر کنند! اما مگر قرار بود مسیر سهمیه المپیک اینقدر دشوار شود؟
شاید مشکل دقیقاً همینجاست. ایران برابر ژاپن فقط یک فینال را نباخت. ایران بازیای را باخت که میتوانست کوتاهترین و مستقیمترین مسیر به المپیک باشد. حالا باید برای چیزی بجنگد که میتوانست در یک شب به دستش بیاورد.
چند سال پیش، وقتی صحبت از المپیک میشد، والیبال ایران دیگر صرفاً رؤیاپردازی نمیکرد. در المپیک ۲۰۱۶ ریو، با هدایت رائول لوزانو، ایران برای نخستین بار راهی المپیک شد و در پایان هم به جایگاه پنجم رسید. آن روزها حضور در المپیک یک اتفاق بزرگ بود، اما دیگر غیرممکن به نظر نمیرسید.
حالا، اما لسآنجلس ۲۰۲۸ آرامآرام از یک هدف به یک رؤیا تبدیل میشود و در میان تمام این حسرتها، یک تصویر بیشتر از همه آزارمان میدهد، بوسه پیاتزا بر مدال نقره آسیا!
مدالی که شاید برای هر تیم دیگری ارزشمند باشد و قطعاً برای بازیکنان ایران حاصل تلاش فراوان در مسابقات قهرمانی آسیاست. اما برای والیبال ایران، وقتی پشت این نقره یک شکست مقابل ژاپن و احتمال از دست رفتن راحتترین مسیر المپیک قرار گرفته، این بوسه بیشتر شبیه بوسهای بر یک حسرت بزرگ است.
نقره را ببوسیم، اما کاش یادمان نرود که والیبال ایران سالها پیش برای طلا ساخته شده بود نه نقره.
ارسال نظرات
دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تائید توسط شهرآرانیوز در سایت منتشر خواهد شد.
نظراتی که حاوی توهین و افترا باشد منتشر نخواهد شد.
