چرا طارمی دیگر آن مهاجم سابق نیست؟| همه منتظر پسر بوشهری
مهدی طارمی هنوز این فصل نه در تیم ملی و نه در الوصل نتوانسته عملکرد خوبی داشته باشد.
به گزارش شهرآرانیوز، مهدی طارمی این فصل وارد مرحله متفاوتی از دوران فوتبالش شده است؛ مرحله‌ای که دیگر نمی‌توان عملکرد او را صرفاً با خاطرات درخشانش در پورتو یا حتی تجربه حضورش در اینتر سنجید. مهاجم ۳۴ ساله فوتبال ایران حالا در الوصل امارات بازی می‌کند و طبیعی است که با توجه به سن، تغییر سطح رقابت و شرایط بدنی، انتظارها از او هم باید واقع‌بینانه‌تر شود.
با این حال، مسئله اینجاست که طارمی هنوز یکی از مهم‌ترین بازیکنان فوتبال ایران است و به همین دلیل نمی‌توان افت‌وخیزهای او را نادیده گرفت.
در فصل جاری لیگ امارات، طارمی تا این مقطع در سه مسابقه ۱۷۴ دقیقه بازی کرده و یک گل زده است. در مجموع رقابت‌های فصل نیز آمار او پنج بازی، یک گل و چهار بازی به عنوان بازیکن اصلی را نشان می‌دهد.
این آمار برای یک مهاجم معمولی شاید قابل قبول باشد، اما برای بازیکنی با جایگاه طارمی، چندان چشمگیر نیست. مخصوصاً اینکه بخش مهمی از ارزش طارمی همیشه به توانایی او در تأثیرگذاری مستقیم روی جریان بازی و تبدیل موقعیت‌ها به گل برمی‌گشت.
البته نباید از نکات مثبت غافل شد. طارمی هنوز مهاجمی است که تجربه بازی در بالاترین سطح فوتبال اروپا را دارد؛ تجربه‌ای که به‌خصوص در بازی‌های بزرگ می‌تواند برای تیم ملی ایران بسیار مهم باشد. او در الوصل نیز در دو مسابقه مقابل العین موفق به گلزنی شده و نشان داده که هنوز توانایی قرار گرفتن در موقعیت گل و تأثیرگذاری در یک مسابقه را دارد.
حتی مهم‌تر از آمار گل، نوع بازی طارمی است. او هیچ‌وقت مهاجمی نبوده که صرفاً منتظر توپ در محوطه جریمه بماند. عقب آمدن برای دریافت توپ، مشارکت در بازی ترکیبی، حفظ توپ و ایجاد فضا برای بازیکنان کناری بخشی از ویژگی‌هایی است که هنوز می‌تواند او را برای تیم ملی ارزشمند کند.
اما مشکل اصلی همین‌جاست: طارمی دیگر نمی‌تواند صرفاً با اتکا به نامش بازی را برای تیم دربیاورد.
در سال‌های گذشته بارها دیده‌ایم که طارمی در شرایطی که بازی برای ایران گره خورده، با یک حرکت، یک پاس یا یک ضربه نهایی ورق را برگردانده است. امروز اما فاصله میان آن طارمی و بازیکنی که در زمین می‌بینیم بیشتر شده است.
بخش قابل توجهی از این مسئله را باید به تغییر شرایط حرفه‌ای او نسبت داد. انتقال از اینتر به المپیاکوس و سپس الوصل، از نظر سطح رقابت و فشار مسابقات با مسیری که طارمی در پورتو طی کرد تفاوت دارد. او در این فصل در الوصل فرصت بیشتری برای بازی دارد، اما در عوض دیگر هر هفته در فضایی قرار نمی‌گیرد که کوچک‌ترین اشتباه در آن با فشار رسانه‌ای و فنی فوتبال ایتالیا یا اروپا همراه باشد.
از طرف دیگر، سن نیز واقعیتی است که نمی‌توان آن را نادیده گرفت. طارمی در ۳۴ سالگی همچنان می‌تواند بازیکن مؤثری باشد، اما انتظار اینکه همان میزان تحرک، شتاب و استمرار سال‌های اوج را داشته باشد، منطقی نیست.
این موضوع برای تیم ملی اهمیت بیشتری پیدا می‌کند. طارمی همچنان یکی از باتجربه‌ترین بازیکنان ایران است و آمار ملی او نیز نشان می‌دهد که هنوز از چرخه اثرگذاری خارج نشده؛ او در سال ۲۰۲۶ برای ایران ۱۵ بازی انجام داده و ۱۰ گل و ۷ پاس گل ثبت کرده است.
بنابراین مسئله درباره طارمی، «بودن یا نبودن» نیست؛ مسئله این است که چگونه باید از طارمی استفاده کرد.
اگر قرار باشد همچنان از او انتظار داشته باشیم در تمام زمین دوندگی کند، عقب بیاید، توپ‌گیری کند، بازی‌سازی کند و در نهایت خودش هم گل بزند، احتمالاً بیش از حد از او انتظار داریم. شاید استفاده هوشمندانه‌تر از طارمی، یعنی کاهش بخشی از وظایف او و تمرکز بیشتر روی توانایی‌هایش در یک‌سوم هجومی زمین، بتواند نسخه مؤثرتری از این مهاجم را به فوتبال ایران برگرداند.
طارمی هنوز تمام نشده است؛ اما فوتبال به ما یاد داده که هیچ بازیکنی برای همیشه در نقطه اوج نمی‌ماند.
شاید مهم‌ترین اشتباه درباره طارمی این باشد که بخواهیم او را با نسخه چند سال قبل خودش مقایسه کنیم. طارمی امروز بازیکنی باتجربه‌تر، کم‌شتاب‌تر و البته پخته‌تر است؛ بازیکنی که اگر درست مورد استفاده قرار بگیرد، هنوز می‌تواند در مسابقات مهم تفاوت ایجاد کند.
اما اگر قرار باشد صرفاً به اعتبار گذشته‌اش تکیه کنیم، آمار و واقعیت زمین خیلی زودتر از نام بزرگ او پاسخ خواهند داد.
طارمی هنوز برای فوتبال ایران مهم است؛ اما دیگر نباید از او انتظار داشت که همیشه همان طارمی سابق باشد.
ارسال نظرات
دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تائید توسط شهرآرانیوز در سایت منتشر خواهد شد.
نظراتی که حاوی توهین و افترا باشد منتشر نخواهد شد.
