به گزارش شهرآرانیوز؛ برنامه جمع آوری تدریجی برخی پلهای عابر پیاده در معابر شهری مشهد، نگرانیهایی را در میان شهروندان ایجاد کرده است؛ نگرانی از اینکه حذف یک پل، پیش از آماده شدن گذرگاه هم سطح ایمن و کنترل سرعت خودروها، عبور از خیابان را برای کودکان، سالمندان، افراد دارای معلولیت و همه عابران دشوارتر و خطرناکتر کند.
پلهای هوایی عابر پیاده از حدود سه دهه گذشته با هدف جداکردن مسیر حرکت خودرو و عابر ایجاد شدند، تجربه استفاده از آنها برای بخشی از شهروندان چندان رضایت بخش نبود؛ پلههای طولانی، نبود یا خرابی آسانسور، ازکارافتادگی پله برقی، روشنایی نامناسب و دشواری استفاده برای افراد کم توان، از جمله انتقادهایی بود که همواره درباره این سازهها مطرح میشد.
اکنون سازمان ترافیک شهرداری مشهد، بر پایه رویکردهای جدید آیین نامه طراحی معابر شهری، از اولویت داشتن عبور هم سطح عابران در خیابانهای شهری سخن میگوید؛ البته به شرط آنکه معبر ایمن سازی و سرعت خودروها کنترل شود. با این حال، شهروندان در تماسها و پیامهای خود تأکید دارند که این شرط وشروط نباید در حد وعده باقی بماند؛ زیرا در بسیاری از خیابان ها، حتی خط کشی عابر پیاده نیز رانندگان را به توقف وادار نمیکند.
یک شهروند با ارسال پیامی به صفحه «صدای مردم» نوشته است: اگر پل عابر پیاده برای سالمندان و افراد دارای معلولیت مناسب نیست، باید جایگزین بهتری برای آن فراهم شود؛ اما جمع کردن پل بدون اینکه چراغ عابر، سرعت گیر، تابلو و خط کشی مناسب ایجاد شود، مشکل را حل نمیکند.
عابر پیاده نمیتواند منتظر بماند تا شاید یک روزی رانندهها سرعتشان را کم کنند. در بعضی معابر، خودروها با سرعتی حرکت میکنند که عبور از خط کشی هم اضطراب آور است. اول باید راننده مطمئن باشد که ناچار به کاهش سرعت است، بعد از مردم انتظار داشت از سطح خیابان عبور کنند.
شهروند دیگری در پیامی به صفحه «صدای مردم» نوشته است: سالها از خراب بودن آسانسور یا پله برقی برخی پلها گلایه داشتیم. حالا به جای اینکه علت خرابیها و ضعف در نگهداری برطرف شود، در خبرهای خواندم که قرار است پلها جمع آوری شود. سئوال من درباره جزئیات این خبر است اینکه چقدر این موضوع صحبت داردذ؟ ما سالمندانی داریم که زانودرد دارد و بالا رفتن از پلههای بلند ممکن نیست؛ اما عبور از خیابان شلوغ نیز امن نیست. او ادامه داده است: اگر پل عابر قرار است جمع شود، باید قبل از آن مسیر هم سطح قابل استفاده برای همه پیش بینی شود؛ نه اینکه عابر مجبور باشد چندصد متر پیاده روی کند تا به خط کشی بعدی برسد یا از میان خودروها عبور کند.
یکی دیگر از شهروندان با ارسال پیامی به صفحه «صدای مردم» نوشته است: مشکل مردم فقط پل نیست. در بسیاری از تقاطعها و خط کشی ها، خودروها برای عابر توقف نمیکنند. وقتی راننده حق تقدم عابر را رعایت نمیکند، گذرگاه هم سطح چه تضمینی برای امنیت دارد؟
این شهروند خواستار نظارت هم زمان پلیس و شهرداری شده و نوشته است: اگر قرار است سیاست شهر به سمت عبور هم سطح برود، باید کنترل سرعت، اعمال قانون برای خودروهای متخلف، روشنایی مناسب شبانه و تابلوهای هشداردهنده هم جدیتر شود. در غیر این صورت، عابر پیاده باز هم ضعیفترین ضلع ترافیک خواهد بود.
شهروندی دیگر در پیامی به صفحه «صدای مردم» نوشته است: جمع آوری پل عابر در همه نقاط نباید با یک تصمیم مشابه انجام شود. وضعیت یک خیابان تجاری، اطراف مدرسه، مجاورت بیمارستان یا ایستگاه اتوبوس با یک معبر کم تردد یکسان نیست. در بعضی نقاط، عابران در ساعتهای مشخص به صورت گروهی از خیابان عبور میکنند و فقط یک خط کشی ساده پاسخ گو نیست.
وی تأکید کرده است: در اطراف مدارس، مراکز درمانی و ایستگاههای حمل ونقل عمومی باید چراغ عابر با زمان کافی، جزیره میانی، کاهش سرعت و حضور مأمور راهنمایی ورانندگی در ساعتهای پرتردد در نظر گرفته شود. کودکی که از مدرسه خارج میشود، نباید برای عبور از خیابان به شانس متکی باشد.
یکی دیگر از مخاطبان صفحه «صدای مردم» نوشته است: وقتی قرار است پلی جمع شود، لازم است شهرداری از قبل اطلاع رسانی کند؛ مردم بدانند دلیل این اقدام چیست، از کدام مسیر باید عبور کنند و چه امکاناتی جایگزین پل خواهد شد. شاید علت کم استفاده بودن پل، خرابی آسانسور، نبود روشنایی، ناامنی یا طولانی بودن مسیر دسترسی باشد؛ نه اینکه مردم واقعا به آن نیاز نداشته باشند.
جمشید جعفری، رئیس اداره پایش و پیشگیری از تصادفات شهرداری مشهد، در گفتوگو با خبرنگار ما، علت تغییر رویکرد درباره پلهای عابر پیاده را اجرای ضوابط آیین نامه طراحی معابر شهری بیان میکند و میگوید: بر اساس ویرایش جدید این آیین نامه که در سال ۱۳۹۹ ابلاغ شده، عبور عابران در معابر تندراهی و بزرگراهها باید از گذرهای غیرهم سطح، شامل پل هوایی یا زیرگذر، انجام شود؛ زیرا در این مسیرها سرعت حرکت خودروها بالاست و امکان عبور هم سطح ایمن وجود ندارد.
وی میافزاید:، اما در معابر شهری، استفاده از گذرهای هم سطح عابر پیاده، همراه با آرام سازی و ایمن سازی معبر، در اولویت قرار دارد. به گفته جعفری، پلهای هوایی برای همه شهروندان دسترس پذیر نیستند و بخشی از مردم، از جمله سالمندان، افراد دارای معلولیت، زنان باردار، والدین دارای کالسکه و افرادی که بار حمل میکنند، ممکن است نتوانند به راحتی از پلهها استفاده کنند.
رئیس اداره پایش و پیشگیری از تصادفات با اشاره به تجربه نصب تجهیزات دسترسی در پلها بیان میکند: در سالهای گذشته، پله برقی در تعدادی از پلهای عابر نصب شد؛ اما مشکلات ایمنی و هزینههای بالای نگهداری، ادامه این روش را با دشواری همراه کرد. پس از آن، آسانسور جایگزین شد، اما خرابی، تخریب، سرقت تجهیزات و هزینه تعمیر و نگهداری، باعث شد شماری از آسانسورها در مقاطعی خاموش یا غیرقابل بهره برداری باشند؛ وضعیتی که نارضایتی مردم را نیز به همراه داشت.
جعفری یکی دیگر از دلایل بازنگری در استفاده از پلهای هوایی را رفتار رانندگان میداند و میگوید: در برخی نقاط، وجود پل ممکن است این تصور را در راننده ایجاد کند که عابر حتما از پل عبور میکند؛ در نتیجه، سرعت خودرو افزایش مییابد. اما در عمل، شماری از عابران به دلیل شرایط جسمی، همراه داشتن کودک یا بار، عجله یا نبود تجهیزات قابل استفاده، از سطح خیابان عبور میکنند و در چنین شرایطی خطر تصادف افزایش مییابد.
رئیس اداره پایش و پیشگیری از تصادفات درباره روند جمع آوری پلها تأکید میکند: قرار نیست همه پلهای عابر پیاده معابر شهری به سرعت یا به صورت هم زمان جمع آوری شوند. سازمان ترافیک شهرداری مشهد مطالعهای انجام داده است تا وضعیت همه پلها بر اساس شاخصهایی مانند میزان استفاده، کاربریهای اطراف، حجم تردد عابران، شرایط ترافیکی، تقاضای محلی و وضعیت ایمن سازی معبر بررسی شود.
به گفته جعفری، پلهای کم استفادهتر در اولویت بالاتری برای بررسی قرار گرفتهاند، اما جمع آوری آنها باید متناسب با امکان تأمین عبور ایمن عابران در همان محدوده باشد. وی اعلام میکند که تکمیل شبکه گذرهای غیرهم سطح در بزرگراهها نیز هم زمان دنبال خواهد شد؛ زیرا در این مسیرها، استفاده از پل یا زیرگذر همچنان ضرورت دارد.
بر اساس آمار اعلام شده از سوی رئیس اداره پایش و پیشگیری از تصادفات، تا سال گذشته در مشهد ۱۵۲پل عابر پیاده روگذر و ۷۶زیرگذر عابر پیاده وجود داشته است. بخشی از پلها در سالهای اخیر بر اساس نتایج مطالعه جمع آوری شدهاند و تصمیم گیری درباره سایر موارد نیز به صورت تدریجی و بر پایه اولویت بندی انجام میشود.