بررسی برخی ریشه‌های انتظار برای حضرت مهدی (عج) | یک امید زنده، نه یک رؤیای دور

سمانه رضوانی | شهرآرانیوز؛ در جهانی آکنده از بی‌عدالتی، جنگ و سرگردانی، قلب بشر همواره در آرزوی روزی می‌تپد که نجات‌بخش بیاید و زمین را از نور عدالت و معنویت سرشار کند. در باور و اعتقاد ما شیعیان، این نجات‌بخش، کسی نیست جز حضرت مهدی (عج)، آخرین امام و منجی موعود. اما چرا ما با تمام وجود در انتظار او هستیم؟ پاسخ تنها در یک آینده روشن نیست، بلکه در عمیق‌ترین نیاز‌های فطری و منطق آفرینش ما ریشه دارد.

انتظار پاسخ به فطرت عدالت‌خواه انسان

به‌طور طبیعی موجودات عدالت‌طلبی هستیم. در عمق وجودمان، از ظلم و تبعیض بیزاریم و جهانی سرشار از انصاف و برابری را آرزو می‌کنیم. اما تاریخ بشر، همواره شاهد ظلم‌های کوچک و بزرگ بوده است. انتظار حضرت حجت (عج)، درواقع تعبیر از همین ندای فطری است. ما منتظریم؛ زیرا به وعده خداوند ایمان داریم که مهدی موعود (عج) روزی خواهد آمد و به دست مبارک او، عدل الهی در سراسر عالم، حاکم خواهد شد؛ همان‌گونه که امروز از جور و ستم پر شده است. این انتظار، به زندگی ما معنا و امید می‌بخشد.

کامل شدن دین و هدف آفرینش

خداوند، انسان را برای رسیدن به کمال آفریده است. دین اسلام، کامل‌ترین برنامه برای این سیر تکاملی است. اما تحقق کامل و همه‌جانبه این برنامه در سطح جامعه جهانی، نیازمند یک رهبر الهی معصوم است که هم علم لدنی داشته باشد و هم قدرت اجرایی بی‌مانند. ما منتظر امام‌مهدی (عج) هستیم؛ زیرا او آخرین حلقه هدایت الهی است که می‌آید تا دین خدا را به‌طور کامل و بدون کوچک‌ترین تحریفی، در زندگی فردی و اجتماعی انسان‌ها جاری کند. ظهور او، نقطه اوج و مقصد نهایی ارسال پیامبران و نزول کتاب‌های آسمانی است.

زنده نگه‌داشتن اصل مسئولیت‌پذیری

انتظار حـضرت مهدی (عج)، بـه هـیـچ‌وجـه بـه معنای نشستن و دست روی دست گذاشتن نیست. برعکس، انتظار سازنده، یک وظیفه و مسئولیت بزرگ است. ما منتظریم، پس باید خود را برای ظهور و حکومت جهانی او آماده کنیم. این آماده‌سازی یعنی تلاش برای اصلاح خود (اخلاق، ایمان، دانش)، اصلاح جامعه (تلاش برای گسترش نیکی‌ها و مقابله با ظلم در حد توان) و ایجاد بستر‌های فکری و فرهنگی برای پذیرش آن حکومت جهانی. انتظار، موتور محرک ما برای حرکت به‌سمت بهتر شدن است.

اعتراف به ناتوانی بشر و نیاز به یاری غیبی

تاریخ نشان داده است که انسان به‌تنهایی و حتی با پیشرفت‌های مادی خیره‌کننده، نتوانسته است مشکلات اساسی خود مانند جنگ، فقر، فساد اخلاقی و بحران معنویت را اساسی حل کند. انتظار امام‌زمان (عج)، در واقع اعتراف خردمندانه به این ناتوانی و اعلام نیاز به یاری ویژه الهی است. ما منتظریم، چون باور داریم که حل معضلات جهانی، نیازمند یک مدیر مدبر و معصوم است.

در ادامه حتما بخوانید ۴ وظیفه مهم منتظران ظهور از نظر رهبر معظم انقلاب

پیوند با منجی غایب و منبع برکت

براساس باور‌های شیعه، وجود مقدس امام‌مهدی (عج) حتی در دوران غیبت، قلب عالم هستی و منبع فیض و برکت برای زمین و ساکنان آن است. انتظار او، تنها چشم‌به‌راه‌بودن برای یک رویداد آینده نیست، بلکه برقراری یک رابطه قلبی و معنوی با محبوب غایب است. این ارتباط از طریق دعا برای فرج او، عمل به وظایف دینی، توسل به او در مشکلات و یادآوری دائمی‌اش در زندگی روزمره ایجاد می‌شود. این پیوند، نور امید و آرامش را در دل‌های مؤمنان زنده نگه می‌دارد.

او معنای زندگی است

ما منتظر حضرت مهدی (عج) هستیم؛ چون این انتظار، تلفیقی از عقل، فطرت، ایمان و عشق است. این انتظار، به زندگی ما جهت می‌دهد، از یأس و پوچی نجاتمان می‌دهد، مسئولیت‌پذیرمان می‌کند و پیوندمان را با منبع لایزال رحمت الهی، استوار می‌سازد. انتظار، خود یک «عبادت بزرگ» و زمینه‌ساز تحولی عظیم در درون و بیرون ماست.