به گزارش شهرآرانیوز، در روزهای پایانی تابستان سال ۱۴۰۳، منطقه در یکی از پرتنشترین موقعیتهای خود قرار داشت. جنگ غزه که از مهرماه ۱۴۰۲ آغاز شده بود، بهتدریج دامنهای فراتر از مرزهای فلسطین اشغالی پیدا کرده و درگیری میان رژیم صهیونیستی و حزبالله لبنان نیز شدت گرفته بود. در همین روزها، سلسلهای از ترورهای هدفمند، معادلات منطقه را وارد مرحله تازهای کرد؛ اسماعیل هنیه رئیس دفتر سیاسی حماس در ۱۰ مرداد ۱۴۰۳ در تهران ترور شد و چند هفته بعد، سیدحسن نصرالله دبیرکل حزبالله لبنان، در حمله رژیم صهیونیستی به ضاحیه بیروت در ۶ مهر ۱۴۰۳ به شهادت رسید.
همزمان با امیر قهرمان عرب، سردار عباس نیلفروشان فرمانده ارشد سپاه در لبنان نیز در همان حمله به شهادت رسید. چشمها به تهران دوخته شده بود. ملتهای منطقه، خیره به اخبار درگیریهای منطقه بودند تا ببینند پاسخ ایران به زنجیره ماجراجوییهای رژیم صهیونیستی چیست. سرانجام در شامگاه دهم مهرماه ۱۴۰۳، سپاه پاسداران انقلاب اسلامی عملیات «وعده صادق ۲» را با شلیک گسترده موشکهای بالستیک به سمت اهدافی در سرزمینهای اشغالی آغاز کرد؛ عملیاتی که به گفته منابع مختلف، نزدیک به ۱۶۰ پهپاد و ۲۰۰ موشک در آن به کار گرفته شد تا یکی از بزرگترین حملات موشکی پهپادی تاریخ جنگهای مدرن، آسمان اراضی اشغالی را روشن کند. امروز، سالگرد آن روز بزرگ است.
از نظر نظامی، وعده صادق ۲ را میتوان یک عملیات انهدامی و هدفمند دانست که همزمان به میدان آزمایش واقعی موشکهای ایرانی تبدیل شد. ساده و صریح بگوییم؛ ایران برخلاف مرحله قبل، اینبار بهطور کامل بر موشکهای بالستیک تکیه کرد؛ تا جایی که حدود ۱۸۰ تا ۲۰۰ فروند موشک در چند موج شلیک شد. گزارشات فنی و ویدئوی مربوط به لحظات شلیک تصریح کردند که ترکیبی از موشکهای نسل قدیم همچون قدر و عماد با موشکهای نسل جدید همچون خیبرشکن و فتاح (۱) استفاده شدند؛ موشکهایی با برد حدود ۱۴۰۰ کیلومتر و در برخی نمونهها سوخت جامد و سرجنگی مانورپذیر.
از نظر تاکتیکی، عملیات وعده صادق ۲ را میتوان نقطه عطفی در عملیاتهای موشکی ایران دانست. اگرچه سانسور سنگین ارتش اسرائیل هرگز اجازه نداد نرخ دقیق رهگیری، اصابت و میزان خسارت دقیقاً مشخص شود، اما کارشناسان نظامی جهان، اهمیت این عملیات را نه در نرخ اصابت بلکه در شکل اجرا ارزیابی کردند. چگونه؟ اینکه شلیکها از نظر زمان بندی فشرده، اما از نظر جغرافیایی پراکنده بود. شبکه یکپارچه موشکی ایران با دقتی خیره کننده، ۱۶۰ پهپاد انتحاری را به طور هماهنگ از نقاط مختلف کشور شلیک کرد و همزمان با لحظه رسیدن پهپادها، موشکهای بالستیک خود را به نقاط مختلف اراضی اشغالی ازجمله پایگاه راهبردی نواتیم رساند. پرتابهها همزمان به آسمان سرزمینهای اشغال شده رسیدند، شبکه متراکم پدافند اسرائیل را به خود مشغول کردند، نقاط تعیین شده را با دقتی نزدیک مورداصابت قرار دادند و شب کابوس وار شهرک نشینان صهیونیست را رقم زدند.
از نظر راهبردی، وعده صادق ۲ را باید در متن زنجیرهای از تحولات دید که معادله بازدارندگی ایران و رژیم صهیونیستی را تحت فشار قرار داده بود. ترور اسماعیل هنیه در تهران به همراه شهادت سیدحسن نصرالله و سردار عباس نیلفروشان در ۶ مهر ۱۴۰۳، تنها حذف چند فرمانده و چهره سیاسی نبود بلکه نشان از ماجراجویی گستاخانهای داشت که باند حاکم بر رژیم اسرائیل را برای حمله به «دفاع پیش رونده» ایران در منطقه مشتاق نشان میداد. به همین دلیل، وعده صادق ۲ پیام روشنی به جهان بود که ثابت میکرد هزینه اقدام مستقیم علیه منافع ایران و متحدانش دیگر الزاماً در تقابلهای نظامی غیرمستقیم محدود نمیماند.
در جریان وعده صادق ۲، تهران علاوه بر رژیم صهیونیستی، سه پیام دیگر را هم با صدای بلند به گوش مخاطبان داخلی، متحدان منطقهای و ایالات متحده آمریکا رساند. در داخل، وعده صادق ۲ پاسخی به مطالبه فراگیر مردم در واکنش به ترورهای پی درپی بود، در منطقه این معادله را تثبیت کرد که حمله به حزبالله و فرماندهان محور مقاومت، ایران را از واکنش مستقیم باز نمیدارد و البته این پیام را به واشنگتن رساند که معادله «جنگ فراگیر» آن قدرها هم محدود به سناریوپردازیهای استراتژیک نیست. از این رو، با گذشت دو سال از اجرای وعده صادق ۲، همچنان این عملیات یکی از نقاط عطف موازنه قدرت در منطقه محسوب میشود؛ جایی که «جنگ سایه ها» رسماً پایان یافت و قواعد درگیری دوطرف را بازتعریف کرد.