فرهنگ‌وهنر موسیقی و هنرهای تجسمی

نقدی بر سرود تیم ملی در جام جهانی ۲۰۲۶ با صدای پرواز همای

موزیک رسمی تیم ملی ایران برای جام جهانی ۲۰۲۶ پس از مدتی انتظار منتشر شد و نتیجه‌اش آن چیزی نبود که جامعه فوتبال را با خودش درگیر کند.

به گزارش شهرآرانیوز، پرواز همای به‌عنوان چهره‌ای پرتجربه در حوزه موسیقی سنتی، تلاش کرده اثری «فاخر» در فرم و محتوا تحویل فدراسیون فوتبال بدهد، اما شاید اولین ایراد کار دقیقا همین‌جا باشد. اینکه تیم ملی فوتبال به‌جای یک اثر فاخر، یک موزیک شورانگیز و هیجان‌آور می‌خواهد. اثری که با حال و هوای ورزش همخوانی داشته باشد. مواد لازم برای ساخت چنین اثری هم اصلا دور از دسترس نیست. یک ملودی گیرا می‌خواهد، یک شعر کوتاه و کمی خلاقیت و نوگرایی. باور کنید امروز دیگر کسی با شنیدن عبارت «شراب تاک» به وجد نمی‌آید!

باید از فدراسیون فوتبال بپرسیم که چرا از همان ایده امتحان‌پس‌داده جهانی برای چنین اثری استفاده نمی‌کند؟ مگر رسیدن به این فرمول، شق‌القمر می‌خواهد؟ یک خواننده پاپ را روی کار بگذارید، متن کار را کمی به فضای فوتبال نزدیک کنید و هیجان را به اوج برسانید. چطور توقع دارید مخاطب فوتبال با اثری که کوچکترین اشاره‌ای به فوتبال و جام جهانی ندارد، بالا و پایین بپرد؟ چطور انتظار دارید نسل زد با آن سلیقه به‌روز در موسیقی، این آهنگ را وارد پلی لیستش کند؟ حتی در فضای امروز خیابان‌ها و آن شور و حال حماسی هم این آهنگ بازخورد چندانی نداشته است. این آهنگ سلیقه کیست؟ سلیقه مهدی تاج و مهدی محمدنبی؟ سلیقه پرواز همای؟ باید پذیرفت که این مصلحت‌نشینی با سلیقه عمومی فرسنگ‌ها فاصله دارد. نزنید که خوب نمی‌زنید رفقا!

این موزیک رسما «اولین» موقعیت از دست رفته تیم ملی ایران در جام جهانی است. آن‌هم در فضای خاص امروز. انگار که گل‌خالی را از دست داده باشی. موزیکی که وقتی گوش می‌دهی، به جای آن‌که هوس کنی همه چیزت را برای تیم ملی بدهی، تنها دلت می‌خواهد به سرعت آهنگ را عوض کنی!

منبع: فرهیختگان