پول مدال می‌آورد؟ | بررسی جایگاه اقتصادی و مدال‌آوری کشور‌های برتر در بازی‌های آسیایی
ثروتمندترین کشور‌ها در باز‌های آسیایی رتبه اول تا چهارم را کسب کردند. اما آیا واقعا بین ثروت کشور‌ها و مدال‌آوری‌شان در مسابقات بین‌المللی رابطه مستقیمی وجود دارد؟ آیا پول مدال می‌آورد؟ برای رسیدن به این پاسخ چند شاخص اقتصادی را با رتبه مدال آوری کشور‌ها مقایسه کردیم و به نتایج جالب توجهی رسیدیم.
به گزارش شهرآرانیوز، بررسی و مقایسه داده‌های عملکرد ورزشی ۲۰ کاروان برتر قاره کهن با رتبه‌بندی تولید ناخالص داخلی (GDP) آنها در سال ۲۰۲۵، تصویر معناداری از میزان کارایی سرمایه‌گذاری ورزشی در مقایسه با اندازه اقتصاد کشور‌ها ارائه می‌دهد.
در حالی که قدرت‌های اقتصادی سنتی ثبات جایگاه خود را حفظ کرده‌اند، محاسبه نسبت رتبه ورزشی به رتبه اقتصادی نشان می‌دهد برخی کشور‌ها با تکیه بر زیرساخت‌های متمرکز فراتر از حجم اقتصاد خود درخشیده‌اند و در مقابل، برخی غول‌های نفتی و نوظهور نتوانسته‌اند منابع مالی کلان را به دستاورد‌های ورزشی متناسب تبدیل کنند.
انطباق در قله؛ هم‌ترازی قدرت اقتصادی و سلطه ورزشی
در صدر جدول، قدرت‌های برتر اقتصادی آسیا پیوند مستقیمی میان حجم تولید ناخالص داخلی و پیشتازی در میادین ورزشی نشان می‌دهند.
چین با ۱۹.۶۳ تریلیون دلار و ژاپن با ۴.۴۴ تریلیون دلار GDP، رتبه‌های اول و دوم اقتصاد آسیا را در اختیار دارند و دقیقاً در جایگاه اول و دوم بازی‌ها نیز قرار گرفته‌اند (نسبت رتبه یک به یک). چین با کسب ۱۶۹ مدال طلا (مجموع ۳۴۱ مدال) و ژاپن با ۸۳ طلا (مجموع ۲۶۸ مدال)، تسلط بی‌چون‌وچرای خود را دیکته کردند.
کره جنوبی با ثبت رتبه چهارم اقتصادی (۱.۸۷ تریلیون دلار) و کسب رتبه سوم ورزشی با ۳۸ طلا و مجموع ۱۴۹ مدال، شاخص بازدهی ۱.۳۳ را به ثبت رسانده است.
هند سومین اقتصاد بزرگ فهرست با ۳.۹۲ تریلیون دلار تولید ناخالص داخلی، با کسب ۲۱ طلا و ۸۵ مدال در جایگاه چهارم بازی‌ها قرار گرفت که شاخص ۰.۷۵ را نشان می‌دهد.
شاید اگر در این گزارش به شاخص‌های اقتصادی دیگر همچون سرانه درآمد و ضریب جینی می‌پرداختیم نیز به نتایج جالب می‌رسیدیم. چراکه سرانه درآمد در هند از ژاپن کمتر است و ضریب جینی از شکاف اقتصادی بین طبقات اجتماعی در هند خبر می‌دهد. به زبان ساده اگرچه هند ثروتمندتر از ژاپن است، اما سرانه درآمد بالاتر مردم ژاپن بیشتر از میانگین درآمد مردم هندوستان است و شاید همین موضوع رابطه مستقیمی با عملکرد ورزشکاران در این دو کشور دارد.
ازبکستان و ایران چطور قاعده بازی را تغییر دادند؟
جذاب‌ترین بخش داده‌ها متعلق به کشور‌هایی است که جایگاه ورزشی آنها بسیار جلوتر از ظرفیت اسمی اقتصادشان قرار دارد.
ازبکستان را می‌توان پدیده این مسابقات دانست. کشوری با اقتصاد ۱۴۷.۱ میلیارد دلاری که از حیث قدرت اقتصادی در رتبه هجدهم میان ۲۰ کشور مدال آور قرار دارد. اما ازبکستان با کسب ۲۱ مدال طلا و مجموع ۷۰ مدال، رتبه خیره‌کننده پنجم بازی‌ها را از آن خود کرد. نسبت ۳.۶۰ در این جدول، بالاترین ضریب بهره‌وری ورزشی نسبت به رتبه اقتصادی را نشان می‌دهد.
ایران با تولید ناخالص داخلی ۳۷۱.۲ میلیارد دلاری در رتبه چهاردهم اقتصادی قرار دارد، اما کاروان ورزشی ایران با کسب ۱۹ نشان طلا و مجموع ۵۲ مدال موفق به کسب رتبه ششم بازی‌ها شد. ضریب ۲.۳۳ ایران نشان دهنده عملکردی به مراتب فراتر از جایگاه اقتصادی و پیشی گرفتن از کشور‌های ثروتمند با اقتصادی چندین برابر است.
کشور‌هایی با شرایط ایران و ازبکستان با وجود زیرساخت‌های ورزشی ناکافی توانستند رتبه به مراتب بهتر از جایگاه اقتصادی‌شان در بازی‌های آسیایی کسب کنند. مدال‌آوران ایرانی اغلب از خانواده‌های نه چندان ثروتمند و حتی فرودست جامعه هستند و این نشان می‌دهد که در ایران «ورزش» و «ورزشکار» بودن یکی از آن شانس‌های تحرک طبقاتی است. سال‌هاست که ملی پوش شدن و مدال آوری در ایران مساوی است با ثروتمند شدن و شاید همین مهم‌ترین انگیزه ورزشکاران با استعدادی باشد که با امکانات اندک و مرارت‌های بی‌کران می‌جنگند تا آینده‌شان را بسازند.
ما که در ایران زندگی می‌کنیم، خوب می‌دانیم که مدال برای ورزشکار پول می‌آورد و پول اگرچه شرط کافی خوشبختی نیست، قطعا شرط لازم آن است.
اقتصاد‌های کم‌فروغ؛ شکاف میان تولید ثروت و سبد مدال‌ها
در سوی دیگر جدول، کشور‌هایی با منابع مالی هنگفت قرار دارند که رتبه ورزشی آنها فاصله‌ای چشمگیر با توان اقتصادی‌شان دارد. موضوعی که نمی‌توان با اعداد و ارقام این گزارش به آن پاسخ داد. شاید نبود استعداد ورزشی یا سیاست گذاری غلط ورزشی را بتوان عامل اصلی عقب ماندگی این کشور‌ها دانست.
عربستان سعودی به عنوان ششمین قدرت اقتصادی منطقه با ۱.۲۸ تریلیون دلار GDP، با کسب تنها ۳ طلا و مجموع ۱۴ مدال در رتبه بیستم ورزشی قرار گرفت. نسبت ۰.۳۰ عربستان پایین‌ترین نرخ تبدیل ثروت به موفقیت ورزشی را در میان این کشور‌ها ثبت کرده است.
اندونزی با اقتصادی به ارزش ۱.۴۵ تریلیون دلار (رتبه پنجم GDP)، با ۵ مدال طلا رتبه‌ای بهتر از پانزدهم کسب نکرد و شاخص ۰.۳۳ را به ثبت رساند.
تایوان با رتبه هفتم اقتصادی در رتبه چهاردهم بازی‌ها ایستاد (شاخص ۰.۵۰) و امارات متحده عربی با رتبه نهم اقتصادی به رتبه سیزدهم مسابقات بسنده کرد (شاخص ۰.۶۹).
تطبیق این ارقام نشان می‌دهد که هرچند برخورداری از یک اقتصاد چند تریلیون دلاری بسترساز تثبیت جایگاه ابرقدرت‌هایی نظیر چین و ژاپن است، اما در سطوح میانی، توسعه ورزش قهرمانی الزاماً تابع شاخص‌های کلان اقتصادی مثل تولید ناخالص داخلی نیست.
ارسال نظرات
دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تائید توسط شهرآرانیوز در سایت منتشر خواهد شد.
نظراتی که حاوی توهین و افترا باشد منتشر نخواهد شد.
