به گزارش شهرآرانیوز؛ ساعت ۶:۳۰. نسیم خنک صبحگاه پاییزی بوی مهر میدهد. در آن وقت صبح، هوای مشهد هنوز حال و هوای خواب دارد، اما ایستگاههای اتوبوس بیدارتر و پرشورتر از قبل هستند. شوری توأم با شادی و اضطراب. ابتدای مهر بود که با توجه به دغدغه شهروندان صدای مردم شهرآرا گزارشی درباره خدمات دهی اتوبوس رانی به دانش آموزان با تیتر؛ «مهر، اتوبوس و اضطراب به موقع رسیدن» را منتشر کرد. در آن گزارش به دغدغه شهروندان و دانش آموزان اشاره کردیم. دغدغهای با محوریت «به موقع رسیدن اتوبوس».
بخش عمده این دغدغه مربوط به دانش آموزان مقطع متوسطه اول و دوم بود که از اتوبوس برای جابه جای استفاده میکنند. محور دیگر دغدغه مربوط به مدارس دخترانه بود. در شرایطی که خانواده امکان گرفتن سرویس مدرسه ندارد والدین اتوبوس را گزینه مناسبی برای جابه جایی دختران خود ذکر میکردند. به همین دلیل دغدغه این والدین برای جابه جایی به موقع فرزندانشان بیش از سایر والدین بود.
محسن شریعتی، مدیرعامل سازمان اتوبوس رانی شهرداری مشهد در همان ابتدای مهر و پیگیری دغدغه والدین به این موضوع اشاره کرد که اتوبوس رانی برای ماه مهر امسال نیز برنامه ویژه خدمات دهی مدارس خواهد داشت.
او در گفتوگو با خبرنگار صدای مردم شهرآرا به این نکته تأکید کرده بود که با توجه به پایان دوران آموزش مجازی و بازگشت کامل به حضور در کلاس، پیش بینی میشود در مقایسه با سال گذشته تقاضا، جهش چشمگیری داشته باشد.
مدیرعامل سازمان اتوبوس رانی شهرداری مشهد در ادامه این قول را به مردم داده بود که این خدمات دهی در بازههای زمانی حساس یعنی ساعت ۶:۳۰ تا ۸ صبح، ساعت ۱۱:۳۰ تا ۱۴ و ۱۶:۱۵ تا ۱۸:۳۰ خواهد بود. این زمانها براساس برآوردهای زمان تعطیلی مدارس است. همچنین در تمامی خطوط شهر، طرح «کاهش زمان سرفاصله انتظار» در دستور کار قرار دارد، اما حساسیت در مسیرهایی که از مقابل مراکز آموزشی و دبیرستانهای دخترانه عبور میکنند، به مراتب بیشتر است.
با گذشت یک هفته از شروع فعالیت مدارس، خبرنگار صدای مردم شهرآرا در یک صبحگاه ماه مهر در چند مسیر خط اتوبوس رانی مشهد با دانش آموزان همراه میشود تا روایتگر صبحهای ماه مهر؛ اتوبوس و مدرسه باشد. این گزارش در دو زمان صبح و ظهر تهیه شده است.
توقف من در ایستگاه خیابان ابوطالب است. مردمی که کم کم بر تعدادشان افزوده میشود، چشم به آن سوی خیابان میدوزند؛ گویی زمان برایشان از حرکت ایستاده است. منتظرند تا اتوبوس از راه برسد. مسافری که معلم مقطع متوسطه است و ساکن بولوار قرنی، میگوید: در این چهارراه محوری اوضاع تردد اتوبوسها بد نیست، اما برای اول صبح میتواند بهتر باشد.
مخصوصا خطهایی مثل ۲۱۰ که جای بهتر شدن برای سرویس دهی هم دارند. در ایستگاه اتوبوس خیابان عبدالمطلب چهره دانش آموزان منتظر در ایستگاه نشان از اضطراب دارد. یکی از آنها میگوید: نیم ساعت است منتظر خط ۲۸.۱ هستیم. اگر دیر به مدرسه برسیم ممکن است ما را جلوی در نگه دارند و اسامی تک تک ما را یادداشت کنند.
خطوط ۷۹ و ۳۷ در ایستگاه اتوبوس خیابان موسوی قوچانی توقف دارند، ایستگاهش مملو از مسافر است. مسافران خط ۳۷ میگویند تعداد مسافر این خط به دلیل جابه جایی و مسیر طولانیای که دارد بسیار زیاد است. این روزها نیز با بازگشایی مدارس تعداد این مسافران بیشتر از قبل شده است.
حالا ساعت از ۷:۱۵ گذشته است و مسیر بولوار فلسطین جایی که تراکم دانشگاهها و مدارس، آن را به قلب تپنده خیابانهای شهر بدل کرده شاهد حضور قابل توجه دانش آموزان و دانشجویانی است که قصد دارند خودشان را به میدان فلسطین و ایستگاه مترو برسانند.
یکی از دانشجویانی که در خیابان فلسطین منتظر آمدن اتوبوس است این طور دغدغه خود را بیان میکند: ساعت کار ادارات و مدارس و دانشگاه ها یکی شده و همین مسئله باعث قفل شدن ترافیک در این محدوده زمانی شده است. او با دست به خودروهای داخل خیابان اشاره میکند و میگوید: مشکل فقط کمبود اتوبوس نیست؛ مشکل نبود اولویت دهی است. چرا باید اتوبوس حامل شصت یا هفتادنفر مسافر، پشت خودروهای تک سرنشین گیر کند؟ ما سیستم هوشمند میخواهیم، نه وعدههایی که در جلسات اداری صرفا روی کاغذ میمانند.
آقای معلم در ایستگاه اتوبوس غدیر منتظر اتوبوسی است تا او را به شهرک شهید رجایی برساند. میگوید: خانه من میدان نمایشگاه و محل کارم شهرک شهید رجایی است. با قطار شهری خودم را به پایانه غدیر میرسانم که خودش به اندازه یک سفر خسته کننده است. بعد از آن باید منتظر اتوبوس باشم. این هفته مدرسهای که تدریس میکنم شیفت ظهر است. اما چون شیفت مدرسه چرخشی است هم تجربه صبح و هم تجربه ظهر را دارم.
او نکاتش را این طور توضیح میدهد: سر صبح و موقع ظهر اوج ترافیک خیابانهای این محدوده است. واقعیت انکارناپذیری است که تمرکز اتوبوسها در ساعات اوج مصرف، بیشتر بر مسیرهای پرتردد مرکزی است، در حالی که محلات پیرامونی و شهرکهای کوچک و بزرگ دوروبر شهر یا در بافت شهری که بیشترین جمعیت دانش آموزی و کارگری را دارند، با کمبود شدید وسایل حمل و نقل عمومی روبه رو هستند.
در مناطق دیگر والدین برای فرزندانشان سرویس اختصاصی میگیرند و کمتر به آن نیاز پیدا میکنند. پیشنهاد من معلم این است که این مناطق سهم بیشتری از اتوبوسهای عمومی داشته باشند یا حتی سرویسهای دانش آموزی اختصاصی برای ساعتهای ۷ تا ۸ صبح در نظر بگیرند. طوری که حداکثر با فاصله ۱۰ دقیقه اتوبوس تردد داشته باشد.
ساعت ۱۲:۱۵. شور دانش آموزان منتظر در ایستگاههای خیابان گاز سکوت معمول و مرسوم ایستگاههای اتوبوس را شکسته است و دیگر خبری از چشمهای خواب آلوده و منتظر شهروندان نیست. مدرسه پسرانه آن محدوده تعطیل شده است و با گذشت چند دقیقه تعداد دانش آموزان ایستگاه بیشتر از قبل میشود. با آمدن اتوبوس تقلا و رقابت دانش آموزان برای رسیدن به جلوی درهای اتوبوس در مقایسه با دیگر مسافران بیشتر میشود.
مسافران داخل اتوبوس با دیدن تعداد زیاد مسافر منتظر کمی جابه جا میشوند تا تمام مسافران داخل ایستگاه سوار شوند. یکی از مسافران از این شرایط ناراضی است و میگوید: اتوبوس به این ایستگاه که میرسد غلغله میشود. تعداد زیاد مسافر یک طرف و سروصدای بچهها یک طرف.