به گزارش شهرآرانیوز؛ درد، دارو، بیمه، بیمار. حلقههایی که دومینووار به هم گره خوردهاند تا در نهایت، درد بیماران دوا شود. فعالیت پایاپای تمام حلقههای این زنجیره دارویی میتواند مسیر درمان را برای بیماران و مردم سهل و آسان کند. در نقطه مقابل نیز یک گره کوچک کل چرخه و زنجیره دارویی را برهم خواهد زد. در شرایط کنونی خواسته و دغدغه مردم کاملا مشخص و در دو محور اصلی است: «گرانی» و «کمبود».
کمبود مقطعی دارو و سرگردانی میان داروخانهها موضوعی است که نه تنها مردم بلکه داروخانه داران را هم کلافه کرده است. داروخانهها در جبهه درمان در خط مقدم توزیع دارو قرار دارند و از این وضعیت کلافه هستند. آنها میگویند پرداخت بیمهها و تعلل در پرداخت معوقات داروخانهها سبب شده است که داروخانهها برای خرید دارو با چالش نقدینگی روبه رو شوند.
«صدای مردم شهرآرا» در ادامه سلسله گزارشهای «با اقشار، با اصناف»، این بار پشت پیشخوان داروخانهها رفته است تا روایتگر دغدغههای داروخانه داران برای درمان باشد.
داروخانههای خیابان احمدآباد_تعدد داروخانه در این خیابان به تعدد پزشک و مطب و کلینیک و مراکزدرمانی این محدوده گره خورده است. سراغ یکی از داروخانههای این محدوده میرویم. چند نفر مقابل بخش پذیرش و تحویل دارو ایستادهاند. یکی از متصدیان برای گفتوگو دو تأکید دارد. نخست آنکه اولویت مردم هستند و باید کار آنها را انجام دهد. دیگر آنکه فقط باید مسئول فنی داروخانه باشد تا توضیحاتی دقیقتر بدهد.
آنجا را ترک میکنیم و به سراغ داروخانه دیگری میرویم. داروخانه دوم در خیابان پرستار است. یک داروخانه بزرگ با تعدد قفسه دارویی. در یک نگاه کوتاه و گذار قفسهها پر از داروست و این نوید را به مراجعه کنندگان میدهد که داروهای این داروخانه تکمیل است.
مسئول فنی این داروخانه حاضر به گفت وگوست. او دغدغه اصلی اش را «مردم» میداند و میگوید: برای ما نیز مهم است که داروهایمان تکمیل باشد تا وقتی مردم برای گرفتن دارو مراجعه میکنند بتوانند نسخه خودشان را دریافت کنند، اما این تکمیل بودن داروها با وضعیت بیمهها ارتباط مستقیم دارد. ما داروی مردم را با بیمه حساب میکنیم. به عبارت دیگر بخش دیگری از هزینه دارویی را که ما از شرکتهای دارویی خریداری میکنیم باید بیمه پرداخت کند. اما مشکل اینجاست که بیمهها تعلل دارند.
او در ادامه به سامانهای که مقابلش روشن است اشاره میکند: ببیند داروخانه نسخه را وقتی به مردم میدهد قیمت دارو و درصد بیمه در سامانه مشخص و برای پرداخت به بیمه ارجاع میشود، اما الان فقط بیمه سلامت به داروخانه ما هشت ماه بدهی معوقه دارد. با این شرایط دارویی که بیمار الان گرفته است پولش را بیمه هشت ماه بعد به من میدهد. با این شرایط من چگونه داروی جدید بخرم تا بتوانم جواب مردم را بدهم؟
او میافزاید: ما با مردم همدردیم و دوست داریم چتر بیمه گستردهتر باشد، اما بیمهها هم باید هوای مردم و داروخانهها را داشته باشند. هرچه تأخیر بیمهها بیشتر شود، بدهی داروخانهها به شرکتهای پخش دارو افزایش مییابد؛ نتیجه این میشود که یا شرکت دارویی کالا را به داروخانه نمیدهد یا داروخانه عطای همکاری با بیمههای بدقول را به لقایش میبخشد.
حاصل این چرخه، تنها سردرگمی و سرگردانی مردم است. او میگوید: وقتی بیمهها پول داروخانهها را با تأخیر پرداخت میکنند، در چرخه تأمین دارو با چالش جدی روبه رو میشویم و گاهی دستمان برای خرید برخی داروها بسته میماند. دود این ماجرا مستقیم به چشم مردم میرود؛ چراکه بیمار مجبور است برای تکمیل یک نسخه، میان داروخانههای شهر سرگردان شود.
دغدغه داروخانهای در محدوده بولوار بعثت، تفاوت چندانی با سایر همکارانش ندارد؛ مشکلی که هسته مرکزی آن، تأخیرهای کلافه کننده بیمه هاست. مسئول این داروخانه، برای آنکه عمق ماجرا را نشان دهد، سامانه نسخههای بیمهای را باز میکند. او نسخهای را نشان میدهد که اقلامش مربوط به بیماریهای هورمونی و ناباروری است؛ داروهایی که در فهرست اقلام گران قیمت قرار دارند.
رقم کل نسخه ۱۳ میلیون و ۲۱۷ هزار تومان است که سهم بیمار از آن ۴ میلیون و ۸۵۳ هزار تومان محاسبه شده و مابقی آن باید توسط بیمه پرداخت شود. او با نشان دادن نسخههای دیگری که مبالغ آنها در سامانه بالای ۱۰ میلیون تومان ثبت شده است، میگوید: اگر میانگین طلب ما از بیمهها بابت هر نسخه را بخواهم اعلام کنم، رقمی حدود ۵ میلیون تومان است. در حال حاضر، کمتر داروخانهای است که طلب چندصد میلیونی از بیمهها نداشته باشد.
مسئول این داروخانه با تأکید بر اینکه داروخانه داران نیز بخشی از همین جامعه هستند، میگوید: من و شما فرقی نداریم؛ هر اتفاقی بیفتد، دامن همه ما را میگیرد. بارها پیش آمده بیماری که توان پرداخت هزینهها را نداشته، از من خواسته اقلام دارویی اش را کم کنم. ما هر روز با درد و رنج مردم زندگی میکنیم، اما شاید کمتر کسی از فشاری که به ما وارد میشود، آگاه باشد.
او از تجربه شخصی اش میگوید: شاید باور نکنید، اما مجبور شدم ماشین شخصیام را که یک میلیارد تومان ارزش داشت، بفروشم تا بتوانم نقدینگی خرید دارو را تأمین کنم و دست خالی نسخه مردم را پس ندهم. شش ماه از آن ماجرا گذشته و هنوز اسناد دارویی که به بیمهها فرستادهایم، پرداخت نشده است. حالا اگر بخواهم همان ماشین را بخرم، باید حداقل ۳۰۰میلیون تومان بیشتر هزینه کنم؛ یعنی سرمایهام در این تأخیرها آب شده است.
در چرخه درمان قطعا یکی از سؤالاتی که به ذهن همه رسیده است سود حاصل از فروش اقلام دارویی است. اینکه با این افزایش قیمتها چقدر داروخانهها سود میکنند. یکی از متصدیان داروخانهای در بولوار پیروزی این طور توضیح میدهد: به مردم اطمینان بدهید داروخانهها نه میخواهند و نه میتوانند گرانتر بفروشند.
شاید برخی افراد (با تأکید دوباره)، قصدم جسارت نیست، اما برخی از کسبه میتوانند کالای خود را با نرخهای متفاوت بفروشند، اما داروخانه داران تنها صنفی هستند که هیچ دخل وتصرفی در قیمت ندارند. توضیحات بیشتر او برای گفته هایش از این قرار است: بعد از سامانهای شدن اقلام دارویی تمام نرخهای داروها همان نرخ مصوب است و ما به عنوان فروشنده دارو به هیچ عنوان نمیتوانیم در قیمتها تأثیری داشته باشیم.
این متصدی داروخانه درباره سود فروش نیز این طور توضیح میدهد: به صورت میانگین سود دارو و تجهیزات پزشکی ۱۴ درصد است. قبلا این رقم میانگین ۱۴.۹ بود، اما اکنون کمتر شده است. اگر بخواهم جزئی اشاره کنم بهداشتی و تجهیزات ۱۵ تا ۱۸ درصد، داروهای ایرانی ۱۲ تا ۱۵ درصد و داروهای خارجی ۶ تا ۸ درصد سود دارد.
شهرآرا و صفحه صدای مردم در ادامه این گزارشها سراغ بیمهها و کم و کیف پرداختهای آنها برای تداوم چرخه درمان خواهد رفت.