مانی حقیقی، هنرمندی که آثارش بحث‌برانگیز اما قابل تأمل است + فیلم

به گزارش شهرآرانیوز؛ مانی حقیقی از آن دسته هنرمندانی است که سینما برایش صرفاً ابزاری برای روایت نیست، بلکه بستری است برای پرسش‌گری. او در مقام کارگردان، نویسنده و بازیگر، همواره مرز میان واقعیت و تخیل را به چالش کشیده و با نگاهی متفاوت، جایگاهی ویژه در سینمای معاصر ایران پیدا کرده است. به بهانه زادروز این هنرمند نام‌آشنا، مروری بر زندگی و فعالیت‌های هنری او داریم.

از فلسفه تا سینما؛ مسیری که متفاوت آغاز شد

مانی حقیقی متولد ۱۵ اردیبهشت ۱۳۴۸ در تهران است؛ فرزند خانواده‌ای فرهنگی که از همان ابتدا او را در معرض هنر و اندیشه قرار داد. او تحصیلات خود را در رشته فلسفه در خارج از ایران ادامه داد و همین پیش‌زمینه فکری، تأثیر قابل‌توجهی بر آثارش گذاشت. برخلاف بسیاری از فیلم‌سازان که از دل تجربه‌های صرفاً سینمایی به این حوزه وارد می‌شوند، حقیقی با ذهنی تحلیلی و فلسفی پا به عرصه فیلم‌سازی گذاشت؛ موضوعی که در روایت‌های پیچیده و ساختارشکنانه آثارش کاملاً مشهود است.

او فارغ التحصیل کارشناسی فلسفه از دانشگاه مک گیل در سال ۱۹۹۱، کارشناسی ارشد فلسفه از دانشگاه گولف در سال ۱۹۹۷ و کارشناسی ارشد مطالعات فرهنگی از دانشگاه ترنت است.

مادر او لیلی گلستان از مترجمان سرشناس و پدر او نعمت حقیقی فیلم بردار پرآوازهٔ ایرانی است. همچنین او نوه ابراهیم گلستان، کارگردان، نویسنده و مترجم ایرانی است.

فیلم‌سازی که ترجیح می‌دهد مسیر شخصی خود را دنبال کند

مانی حقیقی نویسنده و کارگردان فیلم‌های کنعان، آبادان، کارگران مشغول کارند و پذیرایی ساده، ۵۰ کیلو آلبالو و... است.

فیلم‌های او اغلب بیش از آن‌که پاسخ بدهند، سؤال ایجاد می‌کنند. از «آبادان» تا «پذیرایی ساده» و «اژد‌ها وارد می‌شود!»، او علاقه دارد روایت‌هایی خلق کند که مخاطب را درگیر تفسیر و تأویل کند. این رویکرد، او را به یکی از چهره‌های متفاوت سینمای ایران تبدیل کرده است؛ فیلم‌سازی که به قواعد رایج پایبند نیست و ترجیح می‌دهد مسیر شخصی خود را دنبال کند.

بازیگری در کنار کارگردانی

حقیقی علاوه بر کارگردانی، در بازیگری هم حضوری قابل‌توجه داشته است. بازی‌های او معمولاً در امتداد همان جهان ذهنی آثارش قرار دارند؛ شخصیت‌هایی که اغلب پیچیده، چندلایه و گاه رازآلود هستند. این هم‌پوشانی میان کارگردان و بازیگر، باعث شده کنترل بیشتری بر فضای کلی اثر داشته باشد.

در میان نسل فیلم‌سازان بعد از دهه ۸۰، مانی حقیقی را می‌توانیم یکی از چهره‌های شاخص جریان سینمای مستقل بدانیم. او نه به‌طور کامل در چارچوب سینمای بدنه قرار می‌گیرد و نه کاملاً در فضای جشنواره‌ای محدود می‌شود. همین موقعیت بینابینی، به آثارش هویتی منحصر‌به‌فرد داده است.

مانی حقیقی را می‌توان فیلم‌سازی دانست که بیش از هر چیز به بیان شخصی وفادار است. او نه به دنبال جلب رضایت عمومی به هر قیمت است و نه خود را محدود به کلیشه‌های رایج می‌کند. همین ویژگی، او را به هنرمندی تبدیل کرده که آثارش حتی اگر بحث‌برانگیز باشند، نادیده‌گرفتنی نیستند.

در ادامه حتما بخوانید مانی حقیقی: فیلم من نه دروغ می‌گوید، نه راست!